தாகத்தில் தவிக்கும் பூமி... ஏஐ-யின் பசிக்கு நாம் கொடுக்கும் விலை என்ன?

 தாகத்தில் தவிக்கும் பூமி... ஏஐ-யின் பசிக்கு நாம் கொடுக்கும் விலை என்ன?
       

இது வழக்கமான பதிவை விட சற்று  பெரிய பதிவுதான். காரணம் அமெரிக்க மற்றும் இந்தியாவில் நடக்கும் விஷயங்களை தொகுத்து எழுதி இருக்கின்றேன். சமுகத்தின் மேல் அக்கறை உள்ள அனைவரும் படிக்க வேண்டிய பதிவு என்பது மட்டும் உண்மை.

அரசியல் தலைவர்கள் நல்லவர்கள் போன்று போலி முகமுடி அணிந்து வருவதைப் போல,  இன்று தொழில்நுட்பம் முன்னேற்றத்தின் முகமூடி அணிந்து நம்மிடம் வருகிறது. ஏஐ வந்தால் எல்லாம் எளிதாகும் என்று சொல்லி நம்மை மயக்குகிறார்கள். ஆனால் அந்த எளிமையின் பின்னால் ஒரு கசக்கும் உண்மை இருக்கிறது. இந்த டிஜிட்டல் சாம்ராஜ்யம் நம் நீரையும், மின்சாரத்தையும், பொதுவளங்களையும் விழுங்கிக்கொண்டிருக்கிறது. திரையில் மின்னும் வார்த்தைகளால் மயங்கி, நம் ஊரின் எதிர்காலத்தையே அறியாமலே அடகு வைக்கிறோம்.

டேட்டா சென்டர்கள் என்பது வெறும் கட்டிடங்கள் அல்ல. அவை ஏஐ-யின் வயிறு. அந்த வயிற்றை நிரப்ப, எந்நேரமும் மின்சாரம் தேவை. குளிர்விக்க தண்ணீர் தேவை. சர்வர்கள் இடைவிடாது ஓட வேண்டும். அந்த இயக்கத்தின் விலை என்ன. எளிய மக்கள் செலுத்தும் மின் கட்டணம். வறட்சிக் காலத்தில் குடிநீருக்கே திண்டாடும் சமூகங்கள். நிலத்தடி நீர் குறைந்து கொண்டே போகும் ஊர்கள். ஆனால் இவர்கள் மட்டும் எதிர்காலத்தை கட்டுகிறோம் என்ற பெயரில் வளங்களைச் சுரண்டிக்கொள்கிறார்கள். இது முன்னேற்றமா, இல்லை சுரண்டல் அரசியலா?

இதுதான் பெரிய மோசடி. பெருநிறுவனங்கள் லாபத்தை தனக்கே எடுத்துக்கொள்கின்றன; சுமையை பொதுமக்கள் மீது தள்ளுகின்றன. ஒரு பகுதியில் டேட்டா சென்டர் வந்தால், அது கொண்டு வரும் எனச் சொல்லப்படும் வேலைவாய்ப்புகள் என்ன? சில பாதுகாப்பு வேலைகள், சில பராமரிப்பு பணிகள், அவ்வளவுதான். ஆனால் அந்த நிலையம் காரணமாக உயர்ந்த மின்சாரச் செலவு, நீர் பயன்பாட்டு அழுத்தம், சாலை மற்றும் நிலம் மீதான தாக்கம், வரிச்சலுகை என்ற பெயரில் பொதுப் பணத்தின் ஓட்டம்  இவை எல்லாம் மக்களுக்குத்தான்.  ஆனால் லாபம் மட்டும் தனியார் கையில், சுமை மக்கள் முதுகில். இதைவிட வெளிப்படையான அநீதி வேறென்ன இருக்க முடியும்?

இங்கே பிரச்சனை ஏஐ மட்டும் அல்ல. பிரச்சனை, ஏஐ என்ற பெயரில் உருவாக்கப்படும் கட்டுப்பாடற்ற அதிகாரம். யாருக்கும் கணக்குக் காட்ட வேண்டாத பெருநிறுவனங்கள், எவ்வளவு தண்ணீர் பயன்படுத்துகிறோம், எவ்வளவு மின்சாரம் இழுக்கிறோம், உள்ளூர் மக்களுக்கு என்ன திருப்பித் தருகிறோம் என்பதில் வெளிப்படையாக இருக்க வேண்டிய கட்டாயம் உள்ளது. ஆனால் நடப்பது என்ன? மூடிய அறைகளில் ஒப்பந்தங்கள், மறைமுக வரிச்சலுகைகள், பொருளாதார வளர்ச்சி என்ற மந்திரச்சொல். வளர்ச்சி என்றால் மக்களுக்கேனும் பயன் வேண்டும். இல்லையெனில் அது வளர்ச்சி அல்ல; சுரண்டலின் புதுப்பெயர்.

இது வெறும் தொழில்நுட்ப வளர்ச்சி பற்றிய விவாதம் அல்ல; இது சமூக நீதியைப் பற்றிய கேள்வி. ஒரு பகுதியில் டேட்டா சென்டர் வரும்போது, அங்கு வாழும் மக்களின் குடிநீர், மின்சாரம், நிலம், வரிச்சுமை, வாழ்க்கைத் தரம் ஆகியவை எப்படி பாதிக்கப்படும் என்பதைக் கேட்கும் உரிமை அவர்களுக்கு உண்டு. பெருநிறுவனங்களின் லாபத்திற்காக உள்ளூர் மக்கள் தங்கள் அடிப்படை உரிமைகளை இழக்க வேண்டுமென்றால், அது வளர்ச்சி அல்ல  அது மென்மையான சுரண்டல்.

அமெரிக்காவில் இன்று மக்கள் இதை நன்கு புரிந்துகொண்டு எதிர்ப்புக் குரல் எழுப்பத் தொடங்கியிருக்கிறார்கள். அதிலும் மிக ஆச்சிரியப்பட வேண்டிய விஷயம் என்னவென்றால் முதல் முறையாக அமெரிக்கவில்  உள்ள இரன்டு கட்சிகளுமே ஒன்று சேர்ந்து எதிர்க்க தொடங்கி இருப்பதுதான் .அது சாதாரண எதிர்ப்பல்ல. இது தண்ணீர், மின்சாரம், நிலம், உரிமை, நம்பிக்கை ஆகிய அனைத்திற்குமான போராட்டம். பொதுமக்கள் எங்கள் பகுதியில் இந்தத் திட்டம் ஏன்? எங்களுக்கு என்ன பயன்? எவ்வளவு வளம் செலவாகிறது? எந்த அளவு வெளிப்படைத்தன்மை இருக்கிறது?” என்று கேட்கிறார்கள். அந்தக் கேள்விகள் அடிப்படை. அந்தக் கேள்விகளை எழுப்பும் உரிமையை யாராலும் பறிக்க முடியாது.

இதே கேள்வியை இந்தியாவிலும், குறிப்பாக தென் மாநிலங்களிலும் கேட்க வேண்டிய நேரம் வந்துவிட்டது. ஆந்திர முதல்வர் சந்திரபாபு நாயுடுவின் முயற்சியால் விசாகப்பட்டினத்தில் Google-இன் மிகப் பெரிய AI data center திட்டம் தொடங்கப்பட்டிருக்கிறது; இது சுமார் 1 GW capacity கொண்ட, 600 acres பரப்பளவில் அமையவுள்ள பெரும் திட்டமாகச் செய்திகள் தெரிவிக்கின்றன. சிலர் இதை ஆந்திராவின் வளர்ச்சி என்று கொண்டாடுகிறார்கள். ஆனால் அந்த கொண்டாட்டத்தில் நிலம், நீர், விவசாயம், சமூகப் பாதிப்பு ஆகியவற்றை யார் கணக்கில் எடுத்திருக்கிறார்கள்? வளர்ச்சி என்ற பெயரில் ஆந்திர விவசாயிகள் பாதிக்கப்படுவது, நீர் அழுத்தம் அதிகரிப்பது, சுற்றுச்சூழல் சமநிலை குலைவது ஆகியவை மிகப்பெரிய கவலைகள்.

இதைக் கொண்டாடுபவர்கள் இன்னொரு விஷயத்தையும் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். ஆந்திரா மட்டும் இதனால் பாதிக்கப்படாது; தண்ணீருக்காக ஆந்திராவை நம்பி இருக்கும் தமிழகத்திற்கும் இதன் தாக்கம் வரும் வாய்ப்பு உண்டு. நீர் வளங்கள், பகிர்வு, நிலத்தடி நீர், சுற்றுச்சூழல் அழுத்தம் ஆகியவை மாநில எல்லை பார்த்து நடப்பதில்லை. ஒரு மாநிலத்தில் ஏற்படும் பெரிய தொழில்துறை அழுத்தம் அடுத்த மாநிலங்களின் வாழ்வாதாரத்தையும் தொட்டுவிடும். அதனால் இதை அந்த மாநிலத்தின் வளர்ச்சி என்று மட்டும் பார்க்க முடியாது; இது தமிழ்நாட்டுக்கும், தென்னிந்தியாவுக்கும், எதிர்கால தலைமுறைக்கும் தொடர்பான பிரச்சனை.

தமிழ் மக்களும், ஆந்திர தமிழ் சமூக ஆர்வலர்களும், சுற்றுச்சூழல் செயற்பாட்டாளர்களும், சமூக ஊடகப் பயனாளர்களும் இந்த விஷயத்தை கடுமையாகக் கேள்வி கேட்க வேண்டும். வளர்ச்சி என்பது ஒருபக்க நன்மை அல்ல; சமூக சமநிலை குலையாமல், விவசாயம், நீர், வாழ்வாதாரம் பாதுகாக்கப்படும் போதுதான் அது உண்மையான வளர்ச்சி. இல்லையெனில் அது ஒரு மாநிலத்தின் பெருமை, இன்னொரு மாநிலத்தின் வலி என்ற கணக்காக மாறிவிடும்.

நமக்கும் அதே விழிப்புணர்வு தேவை. தொழில்நுட்பம் மனிதனுக்காக இருக்க வேண்டும்; மனிதன் தொழில்நுட்பத்திற்காக பலியாகக் கூடாது. ஏஐ நம் வாழ்க்கையை எளிதாக்கலாம். ஆனால் அதற்காக நம் ஊரின் நீராதாரத்தை வற்றச் செய்யக் கூடாது. மின் கட்டணத்தை ஏற்றக் கூடாது. பொதுச் சொத்துகளை தனியார் லாபக் கருவியாக மாற்றக் கூடாது. நவீனம் என்ற பெயரில் நடக்கும் இந்தத் திணிப்பை நாம் கேள்விக்கேட்கத் தொடங்க வேண்டும்.

கேள்வி கேளுங்கள். இந்த திட்டத்தால் எவ்வளவு தண்ணீர் செலவாகிறது? எவ்வளவு மின்சாரம் தேவைப்படுகிறது? உள்ளூர் மக்களுக்கு கிடைக்கும் உண்மையான பயன் என்ன? இந்த வரிச்சலுகைகள் யாருக்கு நன்மை தருகின்றன? சுற்றுச்சூழல் தாக்க அறிக்கை பொதுமக்களுக்கு வெளிப்படையாகக் கிடைக்கிறதா? இவை தொழில்நுட்ப விரோதக் கேள்விகள் அல்ல; வாழ்வுரிமை கேள்விகள்.

நாம் புரிந்துகொள்ள வேண்டிய இன்னொரு விஷயம்  வேலைவாய்ப்பு வருகிறது என்ற விளம்பரம் அனைத்தையும் மறைக்கும் மந்திரம் அல்ல. சில வேலைகள் வந்தாலும், அதன் விலை ஒரு சமூகத்தின் நீர், மின்சாரம், நிலம், அமைதி, மற்றும் நீண்டகால பாதுகாப்பாக இருக்க முடியாது. குறைந்த மனிதவளத்துடன் இயங்கும் இந்த அமைப்புகள், பெரும் சுவரை எழுப்பி, அதற்குப் பின்பு மக்களின் உரிமைகளை மவுனமாகக் கடந்து செல்லுகின்றன. இதுதான் நவீன காலத்தின் மென்மையான ஆக்கிரமிப்பு.

அதனால், மயக்கம் வேண்டாம். தொழில்நுட்பத்தை வணங்க வேண்டாம். கேள்வி கேளுங்கள். வெளிப்படைத்தன்மை கேளுங்கள். சுற்றுச்சூழல் தாக்க அறிக்கை கேளுங்கள். வரிச்சலுகைகளின் நியாயம் கேளுங்கள். உள்ளூர் மக்களுக்கு கிடைக்கும் உண்மையான பயன் என்ன என்பதைக் கேளுங்கள். ஏஐ-யின் அறிவுத்திறனைப் புகழலாம். ஆனால் நம் வாழ்க்கையை, நம் வளங்களை, நம் உரிமைகளை விலை பேசும் தொழில்நுட்பத்துக்கு தலைவணங்க வேண்டாம்.

எதிர்காலம் என்பது சில நிறுவனங்களின் சர்வர் அறைகளில் மட்டும் எழுதப்படக் கூடாது. அது மக்களின் நீர், மின்சாரம், நிலம், நம்பிக்கை ஆகியவற்றின் மீது கட்டப்பட வேண்டும். இல்லையெனில் அந்த எதிர்காலம் ஒருநாள் நம்மையே விழுங்கிவிடும்.

கேள்வி கேளுங்கள்... அதுவே ஜனநாயகத்தின் முதல் ஆயுதம்!

—ன்புடன்
 மதுரை தமிழன்

டிஸ்கி : இந்த மாதிரி விஷயங்களை மேலைநாடுகளில் வசிக்கும் தங்களை அறிவாளிகளாக காட்டிக் கொள்பவர்களும்  தமிழகத்தில் தங்களை அறிவாளிகளாக காட்டிக் கொள்பவர்களும் இதை பேசமாட்டார்கள் .அவர்கள் அறிவாளிகள் என்பதால் திராவிட கழகத்தை கிண்டல் செய்து கொண்டும் தவெகவை புகழ்ந்து கொண்டும் எழுதிக் கொண்டு இருப்பார்கள்  அல்லது கதை கவிதைகளை எழுதி தங்கள் தமிழ் திறமைகளை வெளிப்படுத்தி ஏதோ ஒரு சங்கம் தரும் விருதுகளை வாங்கி பெருமை கொள்வார்கள்