அறிவாலய வாசலில் கதறியவர்கள், இன்று வீர வசனம் பேசுவது ஏன்?
தமிழக காங்கிரஸ் தலைவர் மாணிக்கம் தாக்கூர் நேற்று மேடையில் நின்று கொண்டு, காங்கிரஸின் தயவால்தான் திமுக ஆட்சியில் இருந்ததாக ஒரு பெரிய தம்பட்டம் அடித்திருக்கிறார். ஆனால், உண்மையில் நடந்தது என்னவென்று தமிழகமே அறியும். தேர்தல் நெருங்கிய அந்த நாட்களில், அறிவாலயத்தின் கதவுகளைத் தட்டிக்கொண்டு, "எங்களை கூட்டணியில் சேர்த்துக் கொள்ளுங்கள், ஒரு பேச்சுவார்த்தைக்கு அழையுங்கள்" என்று கதறித் துடித்தது யார்? திமுக தலைமை ஒருமுறை கூட அழைப்பு விடுக்காத நிலையில், கதவின் முன்னால் நின்று கண்ணீர் விட்டு கதறிய அதே காங்கிரஸ் தான், இன்று நாற்காலியில் அமர்ந்ததும் வீரம் பேசுகிறது. இது அரசியல் அல்ல, பச்சையான பிழைப்புவாதம். கூட்டணி வைத்தால் மட்டுமே தப்பிக்கும் நிலையில் இருக்கும் ஒரு கட்சி, தான் தான் ராஜா என்று நினைத்துக் கொள்வது, தன்னைத்தானே ஏமாற்றிக்கொள்ளும் ஒரு விபரீத விளையாட்டு.
காங்கிரஸ் கட்சியின் இந்த அவலநிலைக்கு, அகில இந்தியத் தலைமை முதல் மாநிலத் தலைமை வரை அனைவரும் பொறுப்பு. ராகுல் காந்தியைப் பொறுத்தவரை, மோடியைத் திட்டுவதும், மத்திய அரசை விமரிசிப்பதும் மட்டுமே அரசியல் என்று அவர் நம்பிக் கொண்டிருக்கிறார். ஒரு மாநிலத்திலாவது சொந்தக் காலில் நின்று கட்சியை வளர்க்க வேண்டும் என்கிற அடிப்படைத் திட்டமோ, அதற்கான உழைப்போ அவரிடம் கிடையாது. எந்த மாநிலத்தில் எந்த கட்சி வலுவாக இருக்கிறதோ, அந்தக் கட்சியுடன் கைகோர்த்து, அவர்கள் வீசும் எலும்புத் துண்டுகளைப் பொறுக்கிப் பிழைப்பதும், அதில் கிடைக்கும் சில இடங்களில் போட்டியிட்டு, அதில் சிலவற்றில் வெற்றி பெற்றால், "நாங்கள் தான் கிங் மேக்கர்" என்று கதை விடுவதும் இவர்களின் வாடிக்கையாகிவிட்டது. இது, "பிள்ளையைப் பெற்றவன் ஒருவன், ஆனால் அதற்கு அப்பன் நான்" என்று சொந்தம் கொண்டாடும் ஒருவனின் கதையைத் தவிர வேறென்ன?
தமிழகத்தில் இப்போது இவர்கள் திமுகவை விட்டுவிட்டு தவெகவின் பக்கம் நகர்வது, மீண்டும் ஒரு புதிய பகல் கனவின் வெளிப்பாடு. தவெகவுடன் கூட்டணி வைத்தால் நாடாளுமன்றத் தேர்தலில் பாதிக்குப் பாதி இடங்களை அள்ளிவிடலாம் என்று கணக்கு போடுகிறார்கள். ஆனால், ஆதவ் அர்ஜுனா ஒன்றும் அவ்வளவு அப்பாவி அல்ல. அவர் அதிகாரத்தின் சுவை தெரிந்தவர், கள யதார்த்தம் புரிந்தவர். ராகுல் காந்தியின் பின்னால் நிற்கப் போனால், அதிகாரத்தை விட்டுவிட்டு வெறும் கையுடன் தான் நிற்க வேண்டும் என்பது அவருக்குத் தெரியும். பாதி இடங்களைக் கொடுத்துவிட்டு, ராகுல் காந்தியின் தோல்வியைத் தன் தலையில் சுமக்க அவர் என்ன அவ்வளவு முட்டாளா?
இந்திய அரசியல் இன்று வெறும் விமர்சனங்களால் மட்டும் இயங்கவில்லை. அது பூத் கமிட்டி, களப்பணி, மற்றும் நிரந்தரக் கட்டமைப்பு ஆகியவற்றால் தான் இயங்குகிறது. ராகுல் காந்தி பிரதமர் ஆக வேண்டும் என்று ஆசைப்படுவதில் தவறில்லை, ஆனால் அந்த ஆசைக்கான உழைப்பை அவர் எங்கே செலவிடுகிறார்? வெறும் கூட்டணிப் பிச்சையில் காலத்தை ஓட்டிக்கொண்டிருந்தால், மக்களிடம் எப்படி நம்பகத்தன்மை வரும்? அதிகாரப் பசிக்காக ஒவ்வொரு தேர்தலிலும் ஒவ்வொரு கூட்டணியை மாற்றி அமைப்பது, காங்கிரஸின் கொள்கையற்ற நிலையைத்தான் காட்டுகிறது. இவர்களை நம்பி மக்கள் எப்படி வாக்களிப்பார்கள்?
எதிர்க்கட்சித் தலைமை என்பது வெறும் எதிர்ப்பு முழக்கமல்ல, அது மாற்றுத் திட்டங்களை முன்வைக்கும் ஒரு கட்டுமானம். ஆனால், காங்கிரஸோ இன்றும் பழைய கணக்குகளை வைத்துக்கொண்டு புதிய அரசியல் செய்ய நினைக்கிறது. தவெகவா, திமுகவா, அல்லது வேறு யாரோ, யார் கூட்டணியில் இருந்தாலும் காங்கிரஸ் தனது இருப்பை தக்கவைக்க போராடும் ஒரு கட்சியே தவிர, மாற்றத்தை உருவாக்கும் சக்தியாக இல்லை. அதிகாரத்திற்குப் பின்னால் ஓடும் இந்த ஓட்டம், உண்மையான அரசியல் அல்ல, வெறும் நிழலுக்காகத் துரத்தும் ஒரு மாயை. உண்மை என்னவென்றால், காங்கிரஸ் தனது அடித்தளத்தை இழந்து நிற்கும் இந்த சூழலில், அவர்கள் பேசுவது அனைத்தும் வெறும் வெற்றுச் சத்தம் மட்டுமே.
"கூட்டணி தர்மம் என்ற பெயரில் இது என்ன அரசியல் அயோக்கியத்தனம்? வைகோவை நோக்கி ஒரு கேள்வி!" https://avargal-unmaigal.blogspot.com/2026/07/blog-post.html
அன்புடன்
மதுரைத்தமிழன்
Posts
0 comments:
Post a Comment
நான் அறிவு ஜீவி அல்ல ஒரு சாதாரணமான் மனிதன் தான்.இங்கு நான் பதியும் பதிவுகளில் உள்ள கருத்துகள் "மிகவும் சரி"யென்று சொல்லமாட்டேன் அது அன்றைய மனநிலையில் என் மனதில் எழும் கருத்துகளே...அதனால் உங்களது மனசுலபட்ட மாற்று கருத்துகளை தாராளமாக பகிரலாம். ஆனால் தேவையற்ற, வரம்புமீரிய, அநாகரிகமான வார்த்தைகளாலும் பதிவிற்கு சம்பந்தமில்லாமல் கருத்துக்கள் சொல்லப்பட்டால் எந்த வித பதில் விளக்கமின்றி அந்த கருத்து டெலீட் செய்யப்படும்.