ரயிலில் பயணித்தது ஒரு பெட்டி அல்ல ஒரு மனித உயிரின் கடைசி சாட்சி!

சென்னை சென்ட்ரலில் இருந்து புறப்பட்ட அந்த ரயிலில், ஆயிரக்கணக்கானோர் தங்கள் வாழ்க்கைக்காகப் பயணித்தனர். அவர்களுக்கிடையே ஒரு சிவப்பு நிற டிராலி பையும் பயணித்தது. ஆனால் அதற்குள் இருந்தது ஒரு பொருள் அல்ல யாரோ ஒருவரின் கடைசி சுவடு.

சென்னை சென்ட்ரலில் இருந்து புறப்பட்ட தமிழ்நாடு எக்ஸ்பிரஸ் ரயிலில் அந்த நாளும் ஆயிரக்கணக்கான வாழ்க்கைகள் பயணித்திருக்கும். யாரோ வேலைக்காகப் புறப்பட்டிருப்பார். யாரோ வீட்டுக்குத் திரும்பியிருப்பார். யாரோ ஒரு தாய் குழந்தையை மடியில் வைத்துக் கொண்டு பயணித்திருப்பார்.அவர்களுக்கிடையே ஒரு சிவப்பு நிற டிராலி பையும் இருந்திருக்கிறது.ஆனால் அது சாதாரணப் பயணப் பை அல்ல என்பது பின்னர்தான் தெரிய வந்தது.

ஆக்ரா கேன்ட் ரயில் நிலையத்தில் அந்தப் பையிலிருந்து ரத்தம் கசிவதும், துர்நாற்றம் வீசுவதும் கவனிக்கப்பட்டதாகச் செய்திகள் வெளியாகின. பை திறக்கப்பட்டபோது மனித உடல் பாகங்கள் இருந்ததாகத் தெரிவிக்கப்பட்ட சம்பவம், ஒரு ரயில் நிலையத்தை மட்டும் அல்ல இந்த நாட்டின் மனசாட்சியையே உலுக்கியிருக்கிறது.

யாருக்கோ மகனாக, மகளாக, தாயாக, தந்தையாக, கணவனாக அல்லது மனைவியாக இருந்திருக்கக்கூடிய ஒருவர், ஒரு குடும்பத்தின் உலகமாக இருந்திருக்கக்கூடிய ஒருவர், இன்று ஒரு பயணப் பைக்குள் மறைக்கப்பட்ட அடையாளமாக மாறியிருக்கிறார்.

இதுதான் இந்தச் சம்பவத்தின் மிகப் பெரிய கொடூரம். விசாரணையில் வெளியாகிய தகவல்களின்படி, சென்னை சென்ட்ரல் நிலையத்தில் ஒரு ஆணும் பெண்ணும் அந்தப் பையை ரயிலில் வைத்ததாகச் சிசிடிவி காட்சிகள் தெரிவிக்கின்றன. பின்னர் அவர்கள் அங்கிருந்து வெளியேறி புறநகர் ரயில் வழியாகச் சென்றதாகவும் கூறப்படுகிறது.

யார் அவர்கள் ,உயிரிழந்தவர் யார் , காரணம் என்ன, பின்னணி என்ன. இதற்கான இறுதியான பதிலை காவல்துறை விசாரணையும் நீதிமன்றமும்தான் சொல்ல வேண்டும். அதிர்ச்சியின் வேகத்தில் நாமே யாரையும் தீர்ப்பளிக்கக் கூடாது.

ஆனால் ஒரு கேள்வியைத் தவிர்க்க முடியாது .மனிதர்கள் நிறைந்த ரயிலில், இந்தப் பை இத்தனை தூரம் எப்படி யாருடைய கவனத்தையும் ஈர்க்காமல் பயணித்தது?

 வன்முறை திடீரென பிறப்பதில்லை. கோபம், உறவு முறிவு, அவமானம், பொறாமை, பணப் பிரச்சினை, பழிவாங்கும் எண்ணம் மனிதனை உடைக்கும் அழுத்தங்கள் பல இருக்கலாம். ஆனால் எந்த வலியும் ஒரு உயிரை எடுப்பதற்கான காரணமாக மாற முடியாது.

பல வன்முறை நிகழ்வுகளுக்கு முன் சில எச்சரிக்கைகள் இருக்கும்: அடிக்கடி கட்டுப்பாடில்லாத கோபம், மிரட்டல், ஒருவரைத் தொடர்ந்து கண்காணித்தல், மறுப்பை ஏற்க முடியாத நிலை, என் விருப்பம் நிறைவேறாவிட்டால் உன்னை விடமாட்டேன் என்ற ஆதிக்கப் பேச்சு. இதையெல்லாம் நாம் சாதாரணமாக்கிவிடுகிறோம். 

அவன் கோபக்காரன்.
அவர்கள் குடும்ப விஷயம். 
கொஞ்ச நாளில் சரியாகிவிடும். 
இந்த மூன்று வாக்கியங்களுக்குள் பலரின் பயமும் உதவி கேட்க முடியாத மௌனமும் புதைந்து கிடக்கிறது.


சென்னை போன்ற பெருநகரங்களில் மனிதர்கள் அருகருகே வாழ்கிறார்கள். ஆனால் ஒருவரின் வலியை ஒருவர் அறியாமல் வாழ்கிறார்கள். பக்கத்து வீட்டில் தொடர்ந்து சண்டை நடக்கலாம். யாரோ ஒருவர் பயத்தில் இருக்கலாம். ஒருவர் திடீரென காணாமல் போகலாம். ஆனால் அவரவர் வாழ்க்கை என்று நாம் கடந்து செல்கிறோம்.

இந்தச் சம்பவம் எல்லோரையும் சந்தேகிக்கச் சொல்லவில்லை. ஆனால் அசாதாரணமான சூழலை அலட்சியப்படுத்தாத விழிப்புணர்வு வேண்டும் என்று சொல்கிறது.

ஒரு லாவாரிஸ் பை, நீண்ட நேரம் கவனிப்பாரின்றிக் கிடக்கும் பொருள், உதவி கேட்க முடியாமல் தவிக்கும் ஒருவர் இவற்றைக் கண்டால், ஒரு தகவல் அளிப்பது கூட ஒரு உயிரைக் காப்பாற்றலாம்.

நாம் குழந்தைகளுக்கு மதிப்பெண் எடுக்கவும் வெற்றி பெறவும் கற்றுக்கொடுக்கிறோம். ஆனால் தோல்வியைத் தாங்குவது, மறுப்பை ஏற்றுக்கொள்வது, கோபத்தை வன்முறையாக மாற்றாமல் பேசுவது ஆகியவற்றைக் கற்றுக்கொடுக்கிறோமா?

காதல் என்பது கட்டுப்படுத்துவது அல்ல மரியாதை கொடுப்பது. என் விருப்பம் நிறைவேறவில்லை என்றால் உன்னைத் தண்டிப்பேன் என்பது காதல் அல்ல ஆபத்தான ஆதிக்கம்.

ஒரு குழந்தை அழும்போது அழாதே என்று அடக்குவதற்குப் பதில், உனக்கு என்ன வலி என்று கேட்க வேண்டும். மனம் உடைந்தால் உதவி கேட்பது பலவீனம் அல்ல என்பதையும் சொல்லித் தர வேண்டும்.


ரயில் நிலையங்களில் கேமராக்கள் இருப்பது மட்டும் போதாது. அவை கண்காணிக்கப்படவும், சந்தேகத்திற்குரிய சூழலில் உடனடி நடவடிக்கை எடுக்கப்படவும் வேண்டும். லாவாரிஸ் பொருட்களைப் பற்றி பயணிகளுக்கும் ஊழியர்களுக்கும் தெளிவான விழிப்புணர்வு தேவை.

குடும்ப வன்முறை, மிரட்டல், பின்தொடர்தல், கட்டுப்படுத்தும் உறவுகள் ஆகியவற்றில் சிக்கியவர்களுக்கு பாதுகாப்பான புகார் முறை மற்றும் எளிதில் அணுகக்கூடிய மனநல உதவி கிடைக்க வேண்டும்.

அந்த சிவப்புப் பை விட்டுச் சென்ற கேள்வி . இன்று அது ஒரு ரயிலில் இருந்திருக்கலாம். நாளை அது எந்தப் பொதுவிடத்திலும் இருக்கலாம். இதற்காக அச்சத்தில் வாழ வேண்டியதில்லை. ஆனால் விழிப்பில்லாமல் வாழவும் கூடாது. அந்த சிவப்புப் பை ஒரு பொருள் அல்ல.

அது ஒரு உயிரின் கடைசி கதை.  
ஒரு குடும்பத்தின் முடிவில்லாத அழுகை.  
ஒரு சமூகத்தின் அலட்சியத்தை நோக்கி எழுப்பப்பட்ட கேள்வி.

குற்றம் நடந்த பின் சில நாட்கள் அதிர்ச்சி அடைந்து மறந்துவிடுவது எளிது. ஆனால் ஒரு உயிர் உடையும் முன்பே அதன் வலியைக் கேட்பதுதான் மனிதநேயமான சமூகத்தின் உண்மையான பாதுகாப்பு.


 

மதச்சுதந்திரமா அரசியல் கணக்கா? RSS-ஐச் சுற்றி அமெரிக்காவில் வெடித்த விவாதம்  https://avargal-unmaigal.blogspot.com/2026/08/rss.html





 

மலை ஏறப் போன நால்வருக்குக் கிடைத்தது சாகச அனுபவம் அல்ல 1,450 டாலர் பில்!  https://avargal-unmaigal.blogspot.com/2026/08/1450-america-hikingrescue.html

 

கொள்கையும் கோட்பாடும் வியாபாரப் பொருளா? இந்திய அரசியலின் அப்பட்டமான நிஜம்!  https://avargal-unmaigal.blogspot.com/2026/08/tamilnadupolitics-indianpolitics.html 


அன்புடன்
மதுரைத்தமிழன்