ஜெம் வீரமணி போக்சோ வழக்கு: குழந்தைகள் அழுதபோது நீதி எங்கே இருந்தது? #GemVeeramaniCase #POCSOCase

 ஜெம் வீரமணி போக்சோ வழக்கு: குழந்தைகள் அழுதபோது நீதி எங்கே இருந்தது?
   

குற்றச்சாட்டுகள் நீதிமன்றத்தில் நிரூபிக்கப்பட வேண்டும். ஆனால் விசாரணைத் தாமதம்,  மறைப்பு மற்றும் குழந்தைகளின் பாதுகாப்பு குறித்த கேள்விகளுக்கு மக்கள் பதில் கேட்க வேண்டும்.

ஒரு பெண் குழந்தை அழுதால் அது ஒரு வீட்டின் அழுகை அல்ல. அது இந்தச் சமூகத்தின் மனசாட்சியை அறையும் சத்தம்.

பள்ளிக்கூடப் பையைத் தூக்க வேண்டிய வயது.
பொம்மைகளோடு சிரிக்க வேண்டிய வயது.
நாளை என்னவாகப் போகிறேன் என்று கண்களில் கனவு சுமக்க வேண்டிய வயது.

அந்த வயதில் ஒரு குழந்தை பயந்து நடுங்க வேண்டிய நிலை வந்தால், அது அந்தக் குழந்தையின் துயரம் மட்டும் அல்ல. மனிதம் தோற்றுப் போனதற்கான சாட்சி. ஜெம் கிரானைட்ஸ் தொழிலதிபர் ஆர். வீரமணி மீது சிறுமிகளுக்கு எதிரான பாலியல் வன்முறை தொடர்பாக போக்சோ வழக்கு பதிவு செய்யப்பட்டு, அவர் உள்ளிட்டோர் கைது செய்யப்பட்டுள்ளனர். விசாரணை தொடர்கிறது. இறுதி உண்மையையும் குற்றப் பொறுப்பையும் நீதிமன்றமே தீர்மானிக்கும்.

இந்த வழக்கில் நீதி தலைவணங்குமா, தலைநிமிருமா என்பதை பணமும் அதிகாரமும் தீர்மானிக்க விடக் கூடாது. அதை மக்களின் விழிப்புணர்வும், குழந்தைகளுக்காக எழும் ஒருமித்த குரலும் தீர்மானிக்க வேண்டும்.

ஆனால் ஒரு குழந்தை தொடர்பான இத்தகைய குற்றச்சாட்டு வெளிவந்த பின், உண்மையைத் தேடும் வேகம் ஏன் போதுமானதாக இல்லை என்ற கேள்வியை மக்கள் கேட்க உரிமையுடையவர்கள். அதனால் அவர்கள் சாதி மத கட்சி வேறுபாடின்றி ஒருமொத்தமாக உலகங்கும் வாழும் தமிழ் மக்களின் பலத்த குரலாக இந்த கேள்விகள் ஒலிக்க வேண்டும்.

ஆதாரம் இருந்ததாகக் கூறப்படும் நிலையில் ஏன் தாமதம்?
பாதிக்கப்பட்ட குழந்தைகளை காப்பாற்ற யார் உடனே ஓடினார்கள்?
எந்த அலுவலகத்தில் உண்மை உறங்கியது?
எந்த அதிகாரத்தின் கதவுக்குப் பின்னால் நீதியின் குரல் காத்திருந்தது?
ஒரு சிறுமியின் கண்ணீருக்கு முன்னால் யாருடைய செல்வாக்கு நின்றது?

இந்தக் கேள்விகள் வெறுப்புக்கானவை அல்ல.
பழிவாங்குவதற்கானவை அல்ல.
மீண்டும் எந்தக் குழந்தையும் இப்படிப் பயத்தில் வாழக் கூடாது என்பதற்கானவை.

குழந்தைக்கு எதிரான குற்றத்தை மறைப்பது, குற்றஞ்சாட்டப்பட்டவருக்குத் துணை நிற்பது, விசாரணையைத் தாமதப்படுத்துவது அது நிரூபிக்கப்பட்டால் அந்தக் குழந்தையின் மீது நடத்தப்பட்ட இரண்டாவது வன்முறை.

முதல் காயம் உடலில் இருக்கலாம். ஆனால் நீதி தாமதமாகும் ஒவ்வொரு நாளும் அந்தக் காயம் மனதில் மீண்டும் திறக்கிறது.

வழக்கை செயலிழக்கச் செய்ய யாரேனும் முயன்றிருந்தால், அவர்கள் செய்தது வெறும் அலட்சியம் அல்ல ஒரு குழந்தையின் நம்பிக்கையை கொன்ற செயல்.

காவல்துறையினரே, சீருடை என்பது அதிகாரத்தின் அலங்காரம் அல்ல. பயத்தில் உடைந்து நிற்கும் குழந்தைக்கு, நீ பேசு உனக்கு நீதி கிடைக்கும்  என்று நம்பிக்கை தரும் வாக்குறுதி.

அதிகாரிகளே, உங்கள் மேசையில் கிடக்கும் ஒரு கோப்பு வெறும் காகிதம் அல்ல. அதன் பின்னால் ஒரு குழந்தையின் தூக்கம் இருக்கலாம். ஒரு தாயின் உயிர் இருக்கலாம். ஒரு குடும்பத்தின் மீதமுள்ள நம்பிக்கை இருக்கலாம்.

அரசியல் தலைவர்களே, இந்த வழக்கை உங்கள் கட்சி நிறத்தில் பார்க்காதீர்கள். ஒரு குழந்தையின் கண்ணீருக்கு கொடி இல்லை. ஒரு சிறுமியின் பயத்துக்கு தேர்தல் சின்னம் இல்லை. நீதியை மறைக்கும் எந்தத் தரப்புக்கும் மக்கள் மன்னிப்பு இருக்கக் கூடாது.

குற்றச்சாட்டுகள் நீதிமன்றத்தில் நிரூபிக்கப்பட்டால், குற்றஞ்சாட்டப்பட்டவர் எவ்வளவு பணக்காரராக இருந்தாலும், எவ்வளவு பெரிய பெயராக இருந்தாலும், எவ்வளவு செல்வாக்கு கொண்டவராக இருந்தாலும், சட்டம் வழங்கும் மிகக் கடுமையான தண்டனையிலிருந்து தப்பக் கூடாது.

அதேபோல், உண்மையை தாமதப்படுத்தியவர்கள், சட்டவிரோத அழுத்தம் கொடுத்தவர்கள், ஆதாரத்தை மறைத்தவர்கள் அல்லது குழந்தைகளுக்கான நீதியைத் தடுத்தவர்கள் யாராக இருந்தாலும் அது நிரூபிக்கப்பட்டால் அவர்களும் சட்டத்தின் முன் முழுமையாகத் தண்டிக்கப்பட வேண்டும்.

நாம் கேட்பது இரக்கம் அல்ல.
நாம் கேட்பது இரண்டு நாள் செய்தி சத்தமும் அல்ல.
நாம் கேட்பது விளம்பர நீதி அல்ல.

நாம் கேட்பது உண்மை.
நாம் கேட்பது பொறுப்புக்கூறல்.
நாம் கேட்பது குழந்தைகளுக்கான பாதுகாப்பு.
நாம் கேட்பது நீதி.

இன்று ஒவ்வொருவரும் குரல் கொடுங்கள். ஆனால் வெறுப்பால் அல்ல, பொறுப்பால். வன்முறையால் அல்ல, உண்மையால். ஒருவரை வேட்டையாட அல்ல, எந்தக் குழந்தைக்கும் மீண்டும் இப்படிச் சம்பவிக்காத சமூகத்தை உருவாக்க.

ஒரு குழந்தையின் கண்ணீரை விட எந்த அதிகாரமும் பெரியதல்ல.
ஒரு குழந்தையின் பாதுகாப்பை விட எந்தப் புகழும் பெரியதல்ல.
ஒரு குழந்தையின் நீதியை விட எந்த அரசியலும் பெரியதல்ல.

இந்த விஷயத்தில் மௌனம் காக்காதீர்கள்.
நீதியைக் கேளுங்கள்.
குழந்தைகளுக்காகக் குரல் கொடுங்கள்.

அதுவும் பாதிக்கப்பட்டது உங்கள் குழந்தை என்று நினைத்து குரல் கொடுங்கள்.

ஸ்டாலின் அவர்களே, கடந்த சட்டமன்றத் தேர்தலில் திமுக தோற்றது எங்களுக்கு வருத்தம் தரவில்லை. ஆனால் கொளத்தூரில் நீங்கள் தோற்றபோது பலரும் உங்களுக்காகக் கண்ணீர் வடித்தார்கள். ஆனால் இந்தச் சிறுமிகளுக்கு நடந்ததாகக் கூறப்படும் நிகழ்வையும், அதன் பின் குற்றஞ்சாட்டப்பட்டவர் மீது கடும் நடவடிக்கை எடுக்காமல் அது நீர்த்துப் போகும் நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டதாக எழும் கேள்விகளையும் நினைக்கும்போது, உங்கள் கையில் இருந்த சட்டம் ஒழுங்குத் துறையின் பொறுப்பு குறித்து மனதில் ரத்தமே கொதிக்கிறது.

மிசா காலத்தில் என்ன நடந்தது என்பதைத் தோண்டித் துருவி விளக்கம் அளித்த நீங்கள், உங்கள் ஆட்சிக் காலத்தில் இந்த வழக்கு எவ்வாறு கையாளப்பட்டது என்பது குறித்து பொறுப்பேற்று மக்களிடம் அறிக்கை வெளியிட வேண்டும். பிள்ளைகளே, நான் உங்களுக்கு அப்பா என்றீர்களே இப்போது அந்தப் பிள்ளைகளின் அப்பாவாக நீங்கள் என்ன சொல்லப் போகிறீர்கள்?

டிஸ்கி: இந்த வழக்கில் பணப் பரிமாற்றம், செல்வாக்கு, விசாரணையைத் திசைதிருப்பும் முயற்சிகள் குறித்து சந்தேகங்கள் எழுந்துள்ளன. அவை அனைத்தும் முழுமையாகவும் வெளிப்படையாகவும் விசாரிக்கப்பட வேண்டும். பணம் இருந்தால் நீதியை மௌனமாக்கலாம் என்ற நம்பிக்கை யாருக்காவது இருந்தால், அதை மக்கள் குரலால் உடைக்க வேண்டும்.

நாளை இதையும் மறந்து, சாதி மத கட்சி சண்டைகளிலும் திரைப்பட ரசிகர் சண்டைகளிலும் நாம் மூழ்கிவிட்டால், அடுத்து குற்றச்சாட்டுக்குள்ளான செல்வாக்கு மிக்கவர் மீண்டும் தப்புவார். அதற்குப் பிறகு நம்மிடம் மிஞ்சுவது கோபமான status-கள் மட்டுமே  குழந்தைகளுக்கு நீதி அல்ல.

அன்புடன்,
மதுரைத்தமிழன்