வேண்டாத வரமும்... வேண்டும் மரணமும்!
வாழ்க்கையில் மனிதன் எதற்காக ஓடிக்கொண்டிருக்கிறான் என்பது ஒரு புரியாத புதிர். இளமையில் வேகம் இருக்கிறது, ஆனால் விவேகம் இருப்பதில்லை. எதையாவது சாதிக்க வேண்டும், எதையாவது சேர்க்க வேண்டும் என்கிற வெறியில் இறைவனிடம் நீளமான ஒரு பட்டியலோடு போய் நிற்கிறோம். அந்தப் பட்டியலில் ஒரு வீடு இருக்கும், ஒரு கார் இருக்கும், பதவி உயர்வு இருக்கும், பக்கத்து வீட்டுக்காரனை விட இரண்டு மடங்கு சொத்து இருக்க வேண்டும் என்கிற பேராசை இருக்கும். ஆனால், காலம் ஒரு விசித்திரமான கணக்காளர். அது நம்மிடம் எதைச் சேர்க்கிறது என்பதை விட, எதை மிச்சம் வைக்கிறது என்பதுதான் முக்கியம்.
இன்று ஒரு வாசகத்தைப் பார்த்தேன், அது என் சிந்தனையைத் தட்டி எழுப்பியது. அது இதுதான் "எதை, எதையோ இறைவனிடம் வேண்டி, கடைசியில் நிம்மதியான மரணம் வேண்டும் என்பதில் நிறுத்துகிறது காலம்" என்று அந்த வரிகள் சொல்கின்றன. எவ்வளவு பெரிய சவுக்கடி! முப்பது வயதில் நாம் கேட்ட வரம் நாற்பதில் தேவையில்லை என்று தோன்றுகிறது. ஐம்பதில் கேட்டது அறுபதில் நகைச்சுவையாகத் தெரிகிறது. எழுபதை நெருங்கும் போது, 'எல்லாம் போதும், யாரிடமும் கையேந்தாமல், யாரிடமும் படுக்கையில் வீழ்ந்து தொல்லை தராமல், நிம்மதியாகக் கண்ணை மூடினால் போதும்' என்கிற அந்த ஒற்றைப் புள்ளியில் வந்து நிற்கிறோம்.
அப்போதுதான் புரிகிறது, நாம் இத்தனை காலமும் சேகரித்தது எதுவும் நம்முடைய இறுதிப் பயணத்திற்குத் துணைக்கு வராது என்று. நிம்மதி என்பது வெளிச்சத்தில் தேடும் பொருள் அல்ல, அது இருளில் நாம் நமக்குள் கண்டடைய வேண்டிய ஒரு அமைதி. ஓட்டம் முடிந்து ஓய்வு வரும்போது, நம் கைகளில் என்ன இருக்கிறது என்பதை விட நம் மனதிற்குள் என்ன இருக்கிறது என்பதுதான் நிம்மதியைத் தீர்மானிக்கிறது. எதை எதையோ தேடிய நம் ஓட்டம், இறுதியில் ஒரு சிறு பிரார்த்தனையில் முடிகிறது என்பதுதான் வாழ்க்கையின் மிகச்சிறந்த நகைச்சுவை.
யோசிப்போம்... பிறகு பேசுவோம்.
அன்புடன்,
மதுரைத்தமிழன்
#அவர்கள்உண்மைகள் #மதுரைத்தமிழன் #வாழ்க்கைதத்துவம் #நிம்மதி #காலம் #தேடல் #மரணம்தரும்உண்மை #வாழ்க்கை #உண்மை #LifeTruths #Philosophy #HumanDesires #InnerPeace #MaduraithThamizhan
இன்று ஒரு வாசகத்தைப் பார்த்தேன், அது என் சிந்தனையைத் தட்டி எழுப்பியது. அது இதுதான் "எதை, எதையோ இறைவனிடம் வேண்டி, கடைசியில் நிம்மதியான மரணம் வேண்டும் என்பதில் நிறுத்துகிறது காலம்" என்று அந்த வரிகள் சொல்கின்றன. எவ்வளவு பெரிய சவுக்கடி! முப்பது வயதில் நாம் கேட்ட வரம் நாற்பதில் தேவையில்லை என்று தோன்றுகிறது. ஐம்பதில் கேட்டது அறுபதில் நகைச்சுவையாகத் தெரிகிறது. எழுபதை நெருங்கும் போது, 'எல்லாம் போதும், யாரிடமும் கையேந்தாமல், யாரிடமும் படுக்கையில் வீழ்ந்து தொல்லை தராமல், நிம்மதியாகக் கண்ணை மூடினால் போதும்' என்கிற அந்த ஒற்றைப் புள்ளியில் வந்து நிற்கிறோம்.
அப்போதுதான் புரிகிறது, நாம் இத்தனை காலமும் சேகரித்தது எதுவும் நம்முடைய இறுதிப் பயணத்திற்குத் துணைக்கு வராது என்று. நிம்மதி என்பது வெளிச்சத்தில் தேடும் பொருள் அல்ல, அது இருளில் நாம் நமக்குள் கண்டடைய வேண்டிய ஒரு அமைதி. ஓட்டம் முடிந்து ஓய்வு வரும்போது, நம் கைகளில் என்ன இருக்கிறது என்பதை விட நம் மனதிற்குள் என்ன இருக்கிறது என்பதுதான் நிம்மதியைத் தீர்மானிக்கிறது. எதை எதையோ தேடிய நம் ஓட்டம், இறுதியில் ஒரு சிறு பிரார்த்தனையில் முடிகிறது என்பதுதான் வாழ்க்கையின் மிகச்சிறந்த நகைச்சுவை.
யோசிப்போம்... பிறகு பேசுவோம்.
அன்புடன்,
மதுரைத்தமிழன்
#அவர்கள்உண்மைகள் #மதுரைத்தமிழன் #வாழ்க்கைதத்துவம் #நிம்மதி #காலம் #தேடல் #மரணம்தரும்உண்மை #வாழ்க்கை #உண்மை #LifeTruths #Philosophy #HumanDesires #InnerPeace #MaduraithThamizhan
Posts
0 comments:
Post a Comment
நான் அறிவு ஜீவி அல்ல ஒரு சாதாரணமான் மனிதன் தான்.இங்கு நான் பதியும் பதிவுகளில் உள்ள கருத்துகள் "மிகவும் சரி"யென்று சொல்லமாட்டேன் அது அன்றைய மனநிலையில் என் மனதில் எழும் கருத்துகளே...அதனால் உங்களது மனசுலபட்ட மாற்று கருத்துகளை தாராளமாக பகிரலாம். ஆனால் தேவையற்ற, வரம்புமீரிய, அநாகரிகமான வார்த்தைகளாலும் பதிவிற்கு சம்பந்தமில்லாமல் கருத்துக்கள் சொல்லப்பட்டால் எந்த வித பதில் விளக்கமின்றி அந்த கருத்து டெலீட் செய்யப்படும்.