அதிகாரத்தின் நாற்காலியும் அகப்போராட்டமும் The Chair of Power and the Inner Struggle.
விடுதலை சிறுத்தை கட்சியைச் சேர்ந்த வன்னியரசு, திமுக கூட்டணியில் இணைந்து தவெக ஆதரவினால் அமைச்சர் பதவியைப் பெற்றுள்ளார். இதற்குப் பின்னால் உள்ள அரசியலைப்பற்றிப் பேசுவது அல்ல இந்தப்பதிவின் நோக்கம்.
மேடைகளிலும் ஊடக விவாதங்களிலும் நிமிர்ந்து நின்று, தைரியமாகப் பேசும் வன்னியரசு, தாழ்த்தப்பட்ட சமூகத்தைச் சார்ந்த ஒருவர் இத்தகைய அதிகாரப் பதவியில் அமரும்போது ஏன் கூனிக் குறுகி அமர்ந்திருக்கிறார் என்ற கேள்வி மனம் மிகவும் கனக்கச் செய்கிறது. அவர் அமைச்சருக்கான இருக்கையில் அமரும் அந்த வீடியோவை மீண்டும் ஒருமுறை ஆழமாகப் பாருங்கள்...
தெரிவது வெறும் உடல்மொழியல்ல... உறைந்துபோன ஒரு பெருவலி!
வன்னியரசு ஒரு மாபெரும் பதவியில் இருக்கிறார். லட்சக்கணக்கான மக்களின் பிரதிநிதி. ஆனால், அந்த அறையில் இருக்கும் மற்றவர்களை விட, அவர் தன்னை எத்தனையோ படிகள் கீழாகவே உணர்கிறார் என்பது அவர் நிற்கும் விதத்திலேயே தெரிகிறது. பக்கத்தில் நாற்காலி இருக்கிறது... ஆனால் அவர் உடல் வளைந்து குனிகிறது. எல்லோரும் அவரைப் பார்க்கிறார்கள்... ஆனால் அவர் கண்கள் தரையைத் தேடுகின்றன. அவர் உதடுகள் சிரிக்கின்றன... ஆனால் அந்தச் சிரிப்பில் ஒரு குற்றவுணர்ச்சியும், நடுக்கமும் ஒட்டியிருக்கிறது.
இதற்குப் பெயர் பயம் இல்லை; பணிவு இல்லை. இதற்குப் பெயர் காயம்.
பன்னெடுங்காலமாக, உனக்கு இதுதான் இடம், நீ இப்படித்தான் இருக்க வேண்டும், பெரியவர்களை நிமிர்ந்து பார்க்கக் கூடாது என்று இந்தச் சமூகம் அவர் மூளையிலும் ரத்தத்திலும் அடித்து ஏற்றிய தழும்புகளின் வெளிப்பாடு அது. ஒரு மனிதனுக்கு அவனுடைய உழைப்பைப் பார்த்து, தகுதியைப் பார்த்து ஒரு பெரிய நாற்காலியைக் கொடுத்துவிடலாம். ஆனால், இந்த நாற்காலியில் அமர எனக்கு முழு உரிமை இருக்கிறது என்ற நம்பிக்கையை அவனுக்குள் உருவாக்குவது அவ்வளவு எளிதல்ல. நான் இவர்களுக்குச் சமமாக உட்காரலாமா? நான் இவர்களை நேருக்கு நேர் நிமிர்ந்து பார்க்கலாமா? என்று அவரை அறியாமலேயே அவருடைய உள்மனம் இன்னும் தவித்துக் கொண்டே இருக்கிறது.
தன் போராட்டத்தால் ஒரு உச்சத்தை அடைந்த பிறகும், அதைச் சிறிதும் அனுபவிக்க முடியாமல், நான் இதற்குத் தகுதியானவன்தானா? என்று ஒரு மனிதன் தனக்குள்ளேயே சுருங்கிப் போவதை விட ஒரு கொடூரமான வலி இந்த உலகத்தில் வேறு என்ன இருக்க முடியும்? அவர் குனிந்து நிற்பது அவர் உடலல்ல... பல நூறு ஆண்டுகளாகக் காயப்பட்ட அவரது ஆன்மா. அந்தத் தயக்கத்தைப் பார்த்து நாம் பரிதாபப்படக் கூடாது; ஒரு சமூகமாக நாம் வெட்கப்பட வேண்டும்.
அந்த ஆன்மா ஒருநாள் நிமிரும். தன் தயக்கங்களை எல்லாம் சுக்குநூறாக உடைத்துவிட்டு, தனக்கான நாற்காலியில் முழு உரிமையோடு அவர் அமர்வார். அன்றுதான்... அவருக்கு உண்மையான அதிகாரம்! அவருடைய சமூகத்திற்கான அதிகாரம்!
அன்புடன்,
மதுரை தமிழன்
மேடைகளிலும் ஊடக விவாதங்களிலும் நிமிர்ந்து நின்று, தைரியமாகப் பேசும் வன்னியரசு, தாழ்த்தப்பட்ட சமூகத்தைச் சார்ந்த ஒருவர் இத்தகைய அதிகாரப் பதவியில் அமரும்போது ஏன் கூனிக் குறுகி அமர்ந்திருக்கிறார் என்ற கேள்வி மனம் மிகவும் கனக்கச் செய்கிறது. அவர் அமைச்சருக்கான இருக்கையில் அமரும் அந்த வீடியோவை மீண்டும் ஒருமுறை ஆழமாகப் பாருங்கள்...
தெரிவது வெறும் உடல்மொழியல்ல... உறைந்துபோன ஒரு பெருவலி!
வன்னியரசு ஒரு மாபெரும் பதவியில் இருக்கிறார். லட்சக்கணக்கான மக்களின் பிரதிநிதி. ஆனால், அந்த அறையில் இருக்கும் மற்றவர்களை விட, அவர் தன்னை எத்தனையோ படிகள் கீழாகவே உணர்கிறார் என்பது அவர் நிற்கும் விதத்திலேயே தெரிகிறது. பக்கத்தில் நாற்காலி இருக்கிறது... ஆனால் அவர் உடல் வளைந்து குனிகிறது. எல்லோரும் அவரைப் பார்க்கிறார்கள்... ஆனால் அவர் கண்கள் தரையைத் தேடுகின்றன. அவர் உதடுகள் சிரிக்கின்றன... ஆனால் அந்தச் சிரிப்பில் ஒரு குற்றவுணர்ச்சியும், நடுக்கமும் ஒட்டியிருக்கிறது.
இதற்குப் பெயர் பயம் இல்லை; பணிவு இல்லை. இதற்குப் பெயர் காயம்.
பன்னெடுங்காலமாக, உனக்கு இதுதான் இடம், நீ இப்படித்தான் இருக்க வேண்டும், பெரியவர்களை நிமிர்ந்து பார்க்கக் கூடாது என்று இந்தச் சமூகம் அவர் மூளையிலும் ரத்தத்திலும் அடித்து ஏற்றிய தழும்புகளின் வெளிப்பாடு அது. ஒரு மனிதனுக்கு அவனுடைய உழைப்பைப் பார்த்து, தகுதியைப் பார்த்து ஒரு பெரிய நாற்காலியைக் கொடுத்துவிடலாம். ஆனால், இந்த நாற்காலியில் அமர எனக்கு முழு உரிமை இருக்கிறது என்ற நம்பிக்கையை அவனுக்குள் உருவாக்குவது அவ்வளவு எளிதல்ல. நான் இவர்களுக்குச் சமமாக உட்காரலாமா? நான் இவர்களை நேருக்கு நேர் நிமிர்ந்து பார்க்கலாமா? என்று அவரை அறியாமலேயே அவருடைய உள்மனம் இன்னும் தவித்துக் கொண்டே இருக்கிறது.
தன் போராட்டத்தால் ஒரு உச்சத்தை அடைந்த பிறகும், அதைச் சிறிதும் அனுபவிக்க முடியாமல், நான் இதற்குத் தகுதியானவன்தானா? என்று ஒரு மனிதன் தனக்குள்ளேயே சுருங்கிப் போவதை விட ஒரு கொடூரமான வலி இந்த உலகத்தில் வேறு என்ன இருக்க முடியும்? அவர் குனிந்து நிற்பது அவர் உடலல்ல... பல நூறு ஆண்டுகளாகக் காயப்பட்ட அவரது ஆன்மா. அந்தத் தயக்கத்தைப் பார்த்து நாம் பரிதாபப்படக் கூடாது; ஒரு சமூகமாக நாம் வெட்கப்பட வேண்டும்.
அந்த ஆன்மா ஒருநாள் நிமிரும். தன் தயக்கங்களை எல்லாம் சுக்குநூறாக உடைத்துவிட்டு, தனக்கான நாற்காலியில் முழு உரிமையோடு அவர் அமர்வார். அன்றுதான்... அவருக்கு உண்மையான அதிகாரம்! அவருடைய சமூகத்திற்கான அதிகாரம்!
|
 தலித் அமைச்சர்கள்: விஜய்யின் மாஸ்டர் பிளானா? மோடியின் காப்பியா? https://avargal-unmaigal.blogspot.com/2026/05/socialjustice-thirumavalavan-vck.html |
அன்புடன்,
மதுரை தமிழன்
#அதிகாரமும்_அகப்போராட்டமும் #சமூகநீதி #வன்னியரசு #விசிக #தமிழ்நாடு_அரசியல் #SocialJustice #Equality #TNPolitics #SocialJustice #TNPolitics #Equality #SocialAwareness #Empowerment #வன்னியரசு #விசிக (#VCK) #தமிழ்நாடு_அரசியல் #தவெக (#TVK) #விஜய் #அதிகாரமும்_அகப்போராட்டமும் #சமூகநீதி #சமத்துவம் #உளவியல்_போராட்டம் #சுயமரியாதை
Posts
0 comments:
Post a Comment
நான் அறிவு ஜீவி அல்ல ஒரு சாதாரணமான் மனிதன் தான்.இங்கு நான் பதியும் பதிவுகளில் உள்ள கருத்துகள் "மிகவும் சரி"யென்று சொல்லமாட்டேன் அது அன்றைய மனநிலையில் என் மனதில் எழும் கருத்துகளே...அதனால் உங்களது மனசுலபட்ட மாற்று கருத்துகளை தாராளமாக பகிரலாம். ஆனால் தேவையற்ற, வரம்புமீரிய, அநாகரிகமான வார்த்தைகளாலும் பதிவிற்கு சம்பந்தமில்லாமல் கருத்துக்கள் சொல்லப்பட்டால் எந்த வித பதில் விளக்கமின்றி அந்த கருத்து டெலீட் செய்யப்படும்.