இரண்டு மாடல்கள்... ஒரு யுத்தம்! - தமிழகத்தின் சமூக நீதியா? குஜராத்தின் கார்ப்பரேட் வளர்ச்சியா? Two models... One war! - TN's Social Justice? Or Gujarat's Corporate Growth?

    

"இது வெறும் தேர்தல் அல்ல; இது திராவிடத்திற்கும் ஆரியத்திற்குமான யுத்தம்!" என்று முதல்வர் ஸ்டாலின் ஒவ்வொரு மேடையிலும் கர்ஜிக்கும்போது, அது ஏதோ ஒரு சாதாரணத் தேர்தல் கோஷமாகத் தொனிக்கவில்லை, மாறாக இந்த மண்ணின் ஆணிவேர் சித்தாந்தத்திற்கும் டெல்லியின் அதிகார மையத்திற்கும் இடையிலான ஒரு தீர்க்கமான போராகவே பார்க்கப்படுகிறது. இந்த முழக்கத்திற்குப் பின்னால் வெறும் மொழிப்பற்று மட்டும் ஒளிந்திருக்கவில்லை; இந்தியா எத்தகைய பொருளாதாரப் பாதையில் பயணிக்க வேண்டும் என்ற இரண்டு மாறுபட்ட கொள்கைகளின் மோதல் இதில் அடங்கியிருக்கிறது. மத்திய பா.ஜ.க அரசு குஜராத் மாடலை இந்தியாவின் ஒட்டுமொத்த வளர்ச்சிக்கான வரைபடமாகக் காட்ட எத்தனிக்கும் நிலையில், தி.மு.க-வோ திராவிட மாடலே இந்தியாவின் சமூக நீதிக்கான உண்மையான வழிகாட்டி என எதிர்வாதம் வைக்கிறது. ஒரு மாநிலத்தின் வெற்றி என்பது அங்குள்ள கார்ப்பரேட் நிறுவனங்களின் லாபத்தில் இருக்கிறதா அல்லது அந்த மாநிலத்தின் கடைசி மனிதனுக்குக் கிடைக்கும் உரிமையில் இருக்கிறதா என்ற கேள்விக்கு விடை தேடத் தொடங்கினால், தரவுகள் சொல்லும் உண்மை நம்மை வியப்பில் ஆழ்த்துகிறது.

அறிவுத் தளத்தில் யார் ராஜா என்று பார்க்கும்போது, திராவிட மாடல் ஒரு பெரும் பாய்ச்சலை நிகழ்த்தியிருக்கிறது. ஒரு மாநிலத்தின் உண்மையான வளர்ச்சி என்பது அதன் அடுத்த தலைமுறை எத்தகைய கல்வியைப் பெறுகிறது என்பதில் தான் அடங்கியிருக்கிறது. அந்த வகையில் தமிழ்நாட்டின் உயர்கல்வி சேர்க்கை விகிதம் சுமார் 51.4 சதவீதமாக உயர்ந்து நிற்கிறது, இது அமெரிக்கா போன்ற வளர்ந்த நாடுகளின் தரத்திற்கு இணையானது என்பதோடு, இந்தியாவின் சராசரி விகிதமான 27 சதவீதத்தை விட இரு மடங்கு அதிகம் என்பதும் குறிப்பிடத்தக்கது. ஆனால் குஜராத்திலோ இந்த விகிதம் சுமார் 24 சதவீதமாக மட்டுமே சுருங்கிப் போய் தேசிய சராசரியைக் காட்டிலும் பின்தங்கியுள்ளது. "சூத்திரன் படிக்கக்கூடாது என்று சொன்னது ஆரியம்; அனைவரையும் படிக்க வைப்பதே திராவிடம்" என்று முதல்வர் ஸ்டாலின் முன்வைக்கும் வாதத்திற்கு இந்த எண்கள் ஒரு வலுவான சாட்சியாக மாறுகின்றன. குஜராத்தில் மெகா தொழிதிபர்கள் உருவாகலாம், ஆனால் தமிழ்நாட்டில்தான் உலகத்தரம் வாய்ந்த திறன்மிக்க தொழிலாளர்களும் பொறியாளர்களும் ஒவ்வொரு வீதியிலும் கொட்டிக் கிடக்கிறார்கள் என்பது திராவிட இயக்கம் கல்வியில் நிலைநாட்டிய இடஒதுக்கீட்டின் நேரடி வெற்றியாகும்.

சுகாதாரம் மற்றும் சமூகப் பாதுகாப்பில் இரண்டு மாநிலங்களும் இருவேறு துருவங்களாகவே பயணிக்கின்றன. தமிழ்நாட்டின் பொதுச் சுகாதாரக் கட்டமைப்பு என்பது ஒவ்வொரு கிராமத்தின் கடைக்கோடி வரை ஊடுருவி, அரசு மருத்துவமனைகளை ஏழைகளின் அரணாக மாற்றியிருக்கிறது. (நமது அரசு மருத்துவ மனைகளில் குறைகள் பல இருந்தாலும் குஜராத்தை ஒப்பிடும் போது மிக அதிக மேம்பட்டதாகவே இருக்கிறது எனலாம். அப்படி இல்லை என்பவர்கள் தயவு செய்து குஜராத்திற்கே சென்று வசிக்கலாம் ) ஆனால் குஜராத் மாடலில் தனியார் மருத்துவத்துறையின் ஆதிக்கம் அதிகமாக இருப்பதாலும், பிரம்மாண்டமான உள்கட்டமைப்புகள் இருந்தாலும் அவை சாமானிய மனிதர்களின் அணுகலுக்கு அப்பாற்பட்டே இருக்கின்றன. குறிப்பாகக் குழந்தை இறப்பு விகிதம் மற்றும் ஊட்டச்சத்துக் குறைபாடு போன்ற சமூகக் குறியீடுகளில் திராவிட மாடல் குஜராத்தை விட வெகுவாக முன்னேறியிருக்கிறது.

 பொருளாதாரத்தைப் பொறுத்தவரை குஜராத் மாநிலம் 'தொழில் தொடங்குவதற்கு எளிதான மாநிலம்' என்ற பிம்பத்தை வைத்திருந்தாலும், அங்குப் பெரிய கார்ப்பரேட் நிறுவனங்களின் முதலீடுகளே பிரதானமாக உள்ளன. மாறாகத் தமிழ்நாடு என்பது சிறு, குறு மற்றும் நடுத்தரத் தொழில்களின் (MSME) சொர்க்கமாகத் திகழ்ந்து, ஓசூர் முதல் தூத்துக்குடி வரை பரவலாக்கப்பட்ட தொழில் வளர்ச்சியைத் தன் அடையாளமாகக் கொண்டுள்ளது. சுருக்கமாகச் சொன்னால் குஜராத்தில் செல்வம் ஒரே இடத்தில் குவிக்கப்படுகிறது, தமிழ்நாட்டிலோ அந்தச் செல்வம் சமூகத்தின் எல்லாத் தரப்பினருக்கும் பகிர்ந்தளிக்கப்படுகிறது.

உள்கட்டமைப்பு மற்றும் முதலீடுகள் என்று வரும்போது குஜராத் மிக வேகமாக ஓடுவதைப் போலத் தோன்றலாம், ஆனால் அங்குதான் திராவிட மாடல் மத்திய அரசால் திட்டமிட்டுத் தடுமாற வைக்கப்படுகிறது என்ற நிதர்சனம் மறைந்திருக்கிறது. ஒரு பெரும் தொழிற்சாலையைத் தொடங்குவதற்கு குஜராத்தில் கிடைக்கும் வேகமும் சலுகைகளும் தமிழகத்திற்குத் தடையாய் இருக்கின்றன. டெல்லி அதிகார வர்க்கம் குஜராத்தில் முதலீடு செய்பவர்களுக்குச் சட்டதிட்டங்களை வளைப்பதும், தமிழகத்தை நோக்கி வரும் முதலீடுகளுக்குப் பல்வேறு மறைமுகத் தடைகளை உருவாக்குவதும் ஒரு 'மாற்றாந்தாய்' மனப்பான்மையையே காட்டுகிறது. மத்திய அரசிடம் இருந்து செமிகண்டக்டர் ஆலைகள் போன்ற பெரும் திட்டங்களை குஜராத் லாகவமாகப் பெறும்போது, தமிழகம் தனது மாநில உரிமைகளுக்காகவும் சுயமரியாதைக்காகவும் போராட வேண்டியுள்ளது. துறைமுகங்கள் மற்றும் பெட்ரோலிய ஏற்றுமதியில் குஜராத் முன்னணியில் இருப்பதற்குக் காரணம் ஆளுங்கட்சியின் நெருக்கமான பெரும் பணக்கார நண்பர்களின் முதலீடுகள் தான்; அத்தகைய ஒரு ஆதரவு தமிழகத்திற்கு இருந்திருந்தால் நாம் உலக நாடுகளுக்கே சவால் விட்டிருப்போம் என்பதுதான் எதார்த்தம்.

ஸ்டாலின் இந்தத் தேர்தலை ஆரியம் மற்றும் திராவிடத்திற்கு இடையிலான போராகச் சித்தரிப்பதன் பின்னணியில் ஒரு வலுவான அரசியல் வியூகம் இருக்கிறது. மத்தியமயமாக்கல் என்ற பெயரில் பா.ஜ.க முன்வைக்கும் "ஒரே நாடு, ஒரே தேர்தல், ஒரே மொழி" என்ற கொள்கையைத்தான் அவர் 'ஆரிய ஆதிக்கம்' என்று வரையறுக்கிறார். இதற்கு எதிராக "எங்கள் வரி, எங்கள் உரிமை" என்று மாநில சுயாட்சியை முன்னிறுத்துவதே திராவிடம் என்பது அவரது நிலைப்பாடு. மதச்சார்பின்மைக்கும் இந்துத்துவாவிற்கும் இடையிலான இந்த மோதலில், திராவிட மாடல் என்பது அனைத்து சமூகங்களையும் உள்ளடக்கிய ஒரு மனிதவள மேம்பாட்டு மாடலாகத் தன்னை நிலைநிறுத்திக் கொள்கிறது. 

2026-ல் மக்கள் முன் இருக்கும் கேள்வி மிக எளிதானது: தங்களுக்குப் பிரம்மாண்டமான புல்லட் ரயில்களும் பாலங்களும் முக்கியமா அல்லது தங்கள் பிள்ளைகளின் கல்வி ,  அரசு மருத்துவமனையில் கிடைக்கும் தரமான இலவச சிகிச்சையும் முக்கியமா என்பதுதான் அது. இந்த "திராவிட - ஆரியப் போர்" என்பது வெறும் மேடைப் பேச்சு அல்ல, இது சமூக நீதிக்கும் கார்ப்பரேட் முதலாளித்துவத்திற்கும் இடையிலான ஒரு வாழ்வாதாரப் போராட்டம். 


தமிழ்நாடு இதுவரை சமூக நீதியைத் தேர்ந்தெடுத்ததால்தான், இந்தியாவிலேயே தனித்துவமான மாநிலமாகத் திகழ்கிறது. ஆனால், ஊழலற்ற நிர்வாகத்தையும், நவீன உள்கட்டமைப்பையும் தருவதில் திராவிட மாடல் தன்னைத் திருத்திக்கொள்ளவில்லை என்றால்... குஜராத் மாடல் கதவை தட்டாமலே உள்ளே நுழையும்!


அன்புடன்
மதுரைத்தமிழன்

 

#TNPoliticsHeat, #2026ElectionBattle, #DravidianVsAryan, #Stalin,#தமிழகஅரசியல், #TNAssemblyElection2026 DravidianModel #GujaratModel #TNPolitics2026 #SocialJustice #DataAnalysis #தமிழ்நாடு #திராவிடம்