குழந்தைகளின் பிணங்கள் மீது சிம்மாசனமா? வல்லரசுகளின் ரத்த வெறிக்கு முற்றுப்புள்ளி வைப்பது எப்போது?"

 குழந்தைகளின் பிணங்கள் மீது சிம்மாசனமா? வல்லரசுகளின் ரத்த வெறிக்கு முற்றுப்புள்ளி வைப்பது எப்போது?"

   

 ஈரான் மீது அமெரிக்கா மற்றும் இஸ்ரேல் கூட்டுப் படைகள் தாக்குதலைத் தொடங்கி ஒரு மாதம் கடந்துவிட்டது. இன்று மத்திய கிழக்கு நாடுகள் மீண்டும் ஒரு தீராத வன்முறைச் சுழலுக்குள் தள்ளப்பட்டுள்ளன. நாளுக்கு நாள் அதிகரித்து வரும் அப்பாவி மக்களின் உயிரிழப்புகள், பிராந்திய பதற்றம் மற்றும் ஒரு பெரிய உலகப் போருக்கான அச்சம் என நிலைமை மோசமாகிக் கொண்டே செல்கிறது. இந்தப் போர் எதையும் தீர்க்கவில்லை, மாறாகப் பிரச்சினைகளைத்தான் அதிகப்படுத்திக் கொண்டிருக்கிறது என்பது இப்போது நிதர்சனமாகத் தெரிகிறது.

உண்மையில் இந்தப் போர் தேவையற்றது. தாக்குதல்கள் தொடங்குவதற்கு முன்னதாகவே ராஜதந்திர ரீதியில் இந்தப் பிரச்சினையைத் தீர்க்கப் பல வாய்ப்புகள் இருந்தன. ஆனால், வாஷிங்டன் அந்த வாய்ப்புகளைத் தள்ளி வைத்துவிட்டு இராணுவ நடவடிக்கையைத் தேர்ந்தெடுத்தது. வரலாறு நமக்குச் சொல்லும் பாடம் ஒன்றுதான்: இத்தகைய அதிரடித் தாக்குதல்கள் ஒருபோதும் அமைதியைக் கொண்டு வருவதில்லை. மாறாக, அவை பிளவுகளை ஆழமாக்கி, நிலைமையை இன்னும் சிக்கலாக்குகின்றன.

இந்த மோதலில் எழும் மிக முக்கியமான கேள்வி - சர்வதேச விதிமுறைகள் என்ன ஆனது? ஐக்கிய நாடுகள் சபையின் பாதுகாப்பு கவுன்சில் அனுமதியின்றி நடத்தப்படும் இத்தகைய இராணுவத் தாக்குதல்கள், ஐநா சாசனத்தின் அடிப்படைத்தன்மையையே சிதைக்கின்றன. தற்காப்பு அல்லது அவசரம என்ற பெயரில் எடுக்கப்படும் இத்தகைய முடிவுகள், சர்வதேச சட்டத்திற்கும் அராஜகத்திற்கும் இடையிலான மெல்லிய கோட்டை அழித்து விடுகின்றன. 

மத்திய கிழக்கில் நிலைத்தன்மையை உருவாக்குவதற்குப் பதிலாக, இந்தத் தாக்குதல்கள் ஏற்கனவே பலவீனமாக உள்ள அந்தப் பிராந்தியத்தில் புதிய நிச்சயமற்ற தன்மையையே உருவாக்கியுள்ளன.

இராணுவ பலத்தைப் பயன்படுத்துவதன் மூலம் எதிரிகளை அச்சுறுத்தி அமைதியை நிலைநாட்டலாம் என்று வாஷிங்டன் எப்போதும் வாதிடுகிறது. ஆனால் சமீபத்திய வரலாறு இதற்கு மாறான உண்மையைத்தான் சொல்கிறது. நிலைத்தன்மைக்காக மேற்கொள்ளப்பட்ட பல இராணுவத் தலையீடுகள், போரை நீட்டிக்கவும், பிளவுகளை அதிகப்படுத்தவும், நிரந்தரமான அமைதியின்மையை உருவாக்கவுமே வழிவகுத்துள்ளன.

கடந்த ஒரு மாத கால இரத்தக் களரி நமக்கு ஒரு எளிய உண்மையை உணர்த்துகிறது: இராணுவ வழிகள் ஒருபோதும் உண்மையான பாதுகாப்பைத் தராது. அந்தப் பிராந்திய மக்களுக்குத் தேவைப்படுவது வளர்ச்சியும் அமைதியுமே தவிர, நீண்டு கொண்டே செல்லும் போர்கள் அல்ல.

எனவே, போர் நிறுத்தம் என்பது இப்போது ஒரு விருப்பம்  அல்ல, அது ஒரு அவசரத் தேவை. போர் நீடிக்க நீடிக்க, அதைக் கட்டுப்படுத்துவது கடினமாகிவிடும். நிலைமை கையை மீறிப் போவதற்குள் அனைத்துத் தரப்பினரும் போரை நிறுத்திவிட்டு, பேச்சுவார்த்தைக்கு இடம் கொடுக்க வேண்டும்.

அரசியல் ரீதியான சிக்கல்களை அரசியல் ரீதியாகத்தான் தீர்க்க முடியும். இராணுவ பலம் தற்காலிக வெற்றிகளைத் தரலாம், ஆனால் மனங்களுக்கிடையிலான வேறுபாடுகளைத் தீர்க்காது. எவ்வளவு கடினமாக இருந்தாலும், பேச்சுவார்த்தை ஒன்றுதான் நிலையான அமைதிக்கான ஒரே வழி.

சர்வதேச சமூகம் ஒருதலைப்பட்சமான அதிகார அரசியலை நிராகரிக்க வேண்டும். உலக ஒழுங்கு என்பது சர்வதேச சட்டங்களின் அடிப்படையில் இருக்க வேண்டுமே தவிர, 'வலிமை உள்ளவனே நீதிமான்' என்ற காட்டுமிராண்டித்தனமான விதியில் இருக்கக்கூடாது. வளர்ந்த நாடுகள் தங்களுக்குக் கிடைத்துள்ள அதிகாரத்தைப் பொறுப்புடன் கையாள வேண்டும். அதிகாரம் இருப்பவர்கள் எதையும் செய்யலாம் என்ற நிலை உருவானால், உலகம் மீண்டும் ஒரு இருண்ட காலத்திற்குச் சென்றுவிடும். அது மனித நாகரிகத்திற்கே ஒரு மிகப்பெரிய பின்னடைவாகும்.

நம் முன்னால் இப்போது இரண்டு வழிகள் உள்ளன: ஒன்று, முடிவே இல்லாத போர் மற்றும் அழிவுப்பாதையில் பயணிப்பது. மற்றொன்று, புத்திசாலித்தனமாக அந்த ஸ்டாப் பட்டனை அழுத்திவிட்டு அமைதிக்குத் திரும்புவது. அப்பாவி உயிர்களைக் காக்க, உலகம் இரண்டாவது வழியைத் தேர்ந்தெடுப்பதே இப்போதைய காலத்தின் கட்டாயம்.

அன்புடன்
மதுரைத்தமிழன்

#AvargalUnmaigal #மதுரைத்தமிழன் #StopTheWar #MiddleEastConflict #IranIsraelWar #PeaceInMiddleEast #WorldPolitics #CeasefireNow #InternationalLaw #GlobalPeace #அவர்களின்உண்மைகள் #தமிழ்அரசியல் #உலகப்போர் #அமைதி  #NoMoreWar #SaveInnocents #HumanityFirst #GlobalTensions #DiplomacyOverWar #UnitedNations #WarReport #SpecialArticle #PoliticalAnalysis #TamilWriter #TrendingTamil #CurrentAffairs2026