பெற்ற விருதால் நிர்வாணமாக்கப்பட்டு நடுத்தெருவில் நிற்கும் கவிஞர் வைரமுத்து!
கவிதை என்பது இதயத்தின் இரத்த நாளங்களில் இருந்து கசிய வேண்டிய ஊற்று. அது சொற்களின் சுமையல்ல, அது தூங்கிக் கிடப்பவனைத் தட்டி எழுப்பும் இடி முழக்கம்! மழையை வர்ணிப்பவன் கவிஞன் அல்ல, மழையில் நனையும் ஏழைக்காக வானத்தையே கேள்வி கேட்பவனே கவிஞன்! ஆனால் இங்கே வைரமுத்து என்ற ஒரு கவிஞன் தன் பேனாவை அதிகாரத்தின் கழிவுநீரில் நனைத்து, புகழின் காகிதத்தில் 'பிசினஸ்' செய்து கொண்டிருக்கிறான்.
வைரமுத்துவின் வரிகள் பெரும்பாலும் சங்க இலக்கியத்தின் எச்சங்கள். குறுந்தொகையின் ஈரத்தை அப்படியே உருவி, அதை ஏசி அறைகளுக்குள் அமர்ந்து கொண்டு திரைப்படப் பாடல்களாக உருமாற்றுவதில் அவர் கில்லாடி. ஒரு பழங்கால உவமையை எடுத்து, அதற்கு நவீன மின்னணுப் பூச்சு பூசிவிட்டால் அது கவிதையாகிவிடுமா? தமிழின் தொன்மைச் சொற்களைத் திருடித் தனது சொந்தக் கடையின் 'பிராண்ட்' ஆக மாற்றும் தந்திரம் அவருக்குக் கைவந்த கலை..
சங்க இலக்கியத்தில் "யாயும் ஞாயும் யாராகியரோ" என்று ஒரு வரி உண்டு. அதை அப்படியே உருவி, கொஞ்சம் நவீன வாசனையைப் பூசி, இன்றைய இளைஞர்களுக்குத் தன் சொந்தச் சரக்காக விற்பனை செய்வதில் அவர் ஒரு கவிதை கார்ப்பரேட். மற்றவர்கள் உழைத்த நிலத்தில், இவர் வந்து வேலி போட்டு, இது என் தோட்டம் என்று போர்டு மாட்டுகிறார். வைரமுத்துவின் தந்திரம் பழைய ஓயினை புதிய பாட்டிலில் புதிய லேபிளை ஒட்டி விற்பனை செய்வதுதான் மற்றவர்கள் உழைத்த நிலத்தில், இவர் வந்து வேலி போட்டு, இது என் தோட்டம் என்று போர்டு மாட்டுகிறார்.
வெள்ளை மழை பெய்ய வேண்டும் என்று வைரமுத்து பாடினார். கேட்க அழகாக இருக்கலாம்; ஆனால் மழையில் ஏது வெள்ளை, ஏது கருப்பு? மழையின் நிறம் என்பது அது விழும் மண்ணைப் பொறுத்தது. வார்த்தைகளில் வர்ணம் பூசுபவன் கவிஞன் அல்ல; வர்ணங்களுக்கு அப்பாற்பட்ட கசப்பான உண்மைகளைப் பேசுபவனே கவிஞன். வைரமுத்துவின் எழுத்து என்பது அழகாகக் கட்டப்பட்ட ஒரு மாளிகைதான். ஆனால், அந்த மாளிகையின் ஒவ்வொரு செங்கல்லும் எங்கிருந்து திருடப்பட்டது என்பதுதான் இப்போதைய கேள்வி.
வைரமுத்து எழுதிய கள்ளிக்காட்டு இதிகாசம் இந்த நாவலுக்குச் சாகித்ய அகாதமி விருது கிடைத்தது. தேனி மாவட்டத்து மக்களின் வாழ்வியலை எழுதியதாகச் சொல்கிறார்கள். ஆனால், அங்கே வாழ்ந்த மக்களின் உண்மையான வலியை விட, வைரமுத்துவின் வாக்கியங்களின் அலங்காரம் தான் அந்தப் புத்தகத்தில் துருத்திக் கொண்டு நிற்கிறது.ஒரு விவசாயியின் கண்ணீரை வர்ணிக்கும்போது கூட, தன் தமிழ் அறிவு எங்கே குறைந்துவிடுமோ என்கிற பயத்தில் அகராதியைத் தேடிச் சொற்களைப் பொறுக்கிப் போட்டிருக்கிறார். இதிகாசங்கள் எப்போதும் காலத்தால் அழியாதவை. ஆனால், இந்தக் கள்ளிக்காட்டு இதிகாசம் விருதுகளால் மட்டுமே உயிர் பிழைத்துக் கொண்டிருக்கும் ஒரு செயற்கை வனவாசம்!
அடுத்து அவர் எழுதிய கருவாச்சி காவியம் பெண்ணியமா? அல்லது பெண்ணைப் பயன்படுத்தும் யுக்தியா? பெண்களின் துயரத்தைப் பாடுவதாகச் சொல்லும் வைரமுத்து, நிஜ வாழ்க்கையில் பெண்கள் குறித்து முன்வைக்கப்படும் குற்றச்சாட்டுகளுக்கு என்ன பதில் சொல்லப்போகிறார்? காகிதத்தில் பெண்ணைக் காவியமாக வர்ணிப்பவர், நிஜத்தில் பெண்ணைத் தகுதியாக மதிக்கத் தெரிந்தவரா? பேனாவால் கற்பைக் காப்பதாகச் சொல்பவன், தன் சொல்லால் ஒரு பெண்ணின் மனதைக் காயப்படுத்தினால்... அவன் எழுதிய காவியங்கள் அனைத்தும் வெறும் காகிதக் குப்பைகளே!"
ஒரு கவிஞன் அதிகாரத்தை நோக்கித் தர்மசங்கடமான கேள்விகளைக் கேட்க வேண்டும். ஆனால், வைரமுத்துவின் பேனாவோ அதிகாரத்தின் மடியில் அமர்ந்து கொண்டு தாலாட்டு பாடுகிறது. ஒரு கவிஞன் என்பவன் எரியும் தீக்குச்சியாக இருக்க வேண்டும். ஆனால் இவனோ, அதிகாரத்தின் குளிர்காயும் அடுப்பாக மாறிவிட்டான். நாற்காலிகளுக்குக் கவிதை பாடுபவன் கவிஞன் அல்ல, அவன் வெறும் அரசவை விகடன்!
ஞானபீட விருது என்பது தகுதிக்கான அங்கீகாரம் என்பதைத் தாண்டி, இப்போது அது ஒரு அரசியல் சதுரங்கமாக மாறிவிட்டதோ என்கிற ஐயம் எழுகிறது. அந்தத் தேர்வுக் குழுவின் தகுதியே கேள்விக் குறியாக இருக்கும்போது, அவர்கள் யாரைத் தகுதியுடையவர்கள் என்று அடையாளம் காட்டுவார்கள்?ஞானபீட விருது என்பது தகுதிக்கான மகுடம் அல்ல, அது அதிகாரத்தின் காலடியில் கிடக்கும் ஒரு பிச்சைப்பாத்திரம் என்று ஆக்கிவிட்டார்கள். அதிகாரத்தின் மடியில் அமர்ந்து கொண்டு தாலாட்டு பாடும் இவனுக்கு, ஒரு சமூகத்தின் போராட்டக் குரல் எப்படிப் புரியும்?
அந்த விருதுக் குழுவின் நாற்காலிகளில் அமர்ந்திருப்பவர்களே... உங்கள் தகுதி என்ன? உங்களுக்கு கவிதையின் ஆழம் தெரியுமா? அல்லது அதிகாரத்தின் நிழல் மட்டும்தான் தெரியுமா?
குருடர்கள் ஒன்று சேர்ந்து ஒளி பற்றித் தீர்ப்பு எழுதுவது எவ்வளவு பெரிய கேலிக் கூத்து? இவர்களின் கண்கள் சரியாக இருந்திருந்தால், வைரமுத்துவின் வார்த்தை ஜாலங்களுக்கும் நிஜமான வாழ்க்கைப் போராட்டத்திற்கும் இடையிலான இடைவெளியைக் கண்டறிந்திருப்பார்கள். தகுதியற்றவர்களால் வழங்கப்படும் இந்த விருதுகள், தகுதியுள்ளவர்களையும் ஒருமுறை தரம் தாழ்த்திவிடும்!
வைரமுத்து பெற்ற விருதுகள் தமிழ்க் கவிதைக்குக் கிடைத்த வெற்றியல்ல; மாறாக, கவிதையை எப்படி ஒரு லாபகரமான பொருளாக மாற்றி விற்பனை செய்வது என்கிற கார்ப்பரேட் தந்திரத்திற்கு கிடைத்த வெற்றி.
விருதுகள் தகுதியைத் தீர்மானிப்பதில்லை. குறிப்பாக, தகுதியற்றவர்களால் வழங்கப்படும் விருதுகள், ஒரு கவிஞனை உயர்த்தாது; மாறாக, அந்த விருதின் மாண்பையே குழிதோண்டிப் புதைக்கும். வைரமுத்துவிற்கு விருது கிடைத்திருக்கிறது என்றால், அது அவரது படைப்பாற்றலுக்குக் கிடைத்த வெற்றி அல்ல; மாறாக, அந்தத் தேர்வுக் குழுவின் தோல்வி!
இவரது விருதுப் பட்டியலைப் பார்த்தால் அது ஒரு இலக்கியப் பயணம் போலத் தெரியவில்லை; ஒரு நுணுக்கமான அரசியல் காய் நகர்த்தல் போலத் தெரிகிறது. தகுதி என்பது தேடப்பட வேண்டும்; ஆனால் இங்கே தகுதி என்பது அதிகாரத்தால் 'தீர்மானிக்கப்படுகிறது'.
வைரமுத்துவின் வரிகள் பெரும்பாலும் சங்க இலக்கியத்தின் எச்சங்கள். குறுந்தொகையின் ஈரத்தை அப்படியே உருவி, அதை ஏசி அறைகளுக்குள் அமர்ந்து கொண்டு திரைப்படப் பாடல்களாக உருமாற்றுவதில் அவர் கில்லாடி. ஒரு பழங்கால உவமையை எடுத்து, அதற்கு நவீன மின்னணுப் பூச்சு பூசிவிட்டால் அது கவிதையாகிவிடுமா? தமிழின் தொன்மைச் சொற்களைத் திருடித் தனது சொந்தக் கடையின் 'பிராண்ட்' ஆக மாற்றும் தந்திரம் அவருக்குக் கைவந்த கலை..
சங்க இலக்கியத்தில் "யாயும் ஞாயும் யாராகியரோ" என்று ஒரு வரி உண்டு. அதை அப்படியே உருவி, கொஞ்சம் நவீன வாசனையைப் பூசி, இன்றைய இளைஞர்களுக்குத் தன் சொந்தச் சரக்காக விற்பனை செய்வதில் அவர் ஒரு கவிதை கார்ப்பரேட். மற்றவர்கள் உழைத்த நிலத்தில், இவர் வந்து வேலி போட்டு, இது என் தோட்டம் என்று போர்டு மாட்டுகிறார். வைரமுத்துவின் தந்திரம் பழைய ஓயினை புதிய பாட்டிலில் புதிய லேபிளை ஒட்டி விற்பனை செய்வதுதான் மற்றவர்கள் உழைத்த நிலத்தில், இவர் வந்து வேலி போட்டு, இது என் தோட்டம் என்று போர்டு மாட்டுகிறார்.
வெள்ளை மழை பெய்ய வேண்டும் என்று வைரமுத்து பாடினார். கேட்க அழகாக இருக்கலாம்; ஆனால் மழையில் ஏது வெள்ளை, ஏது கருப்பு? மழையின் நிறம் என்பது அது விழும் மண்ணைப் பொறுத்தது. வார்த்தைகளில் வர்ணம் பூசுபவன் கவிஞன் அல்ல; வர்ணங்களுக்கு அப்பாற்பட்ட கசப்பான உண்மைகளைப் பேசுபவனே கவிஞன். வைரமுத்துவின் எழுத்து என்பது அழகாகக் கட்டப்பட்ட ஒரு மாளிகைதான். ஆனால், அந்த மாளிகையின் ஒவ்வொரு செங்கல்லும் எங்கிருந்து திருடப்பட்டது என்பதுதான் இப்போதைய கேள்வி.
வைரமுத்து எழுதிய கள்ளிக்காட்டு இதிகாசம் இந்த நாவலுக்குச் சாகித்ய அகாதமி விருது கிடைத்தது. தேனி மாவட்டத்து மக்களின் வாழ்வியலை எழுதியதாகச் சொல்கிறார்கள். ஆனால், அங்கே வாழ்ந்த மக்களின் உண்மையான வலியை விட, வைரமுத்துவின் வாக்கியங்களின் அலங்காரம் தான் அந்தப் புத்தகத்தில் துருத்திக் கொண்டு நிற்கிறது.ஒரு விவசாயியின் கண்ணீரை வர்ணிக்கும்போது கூட, தன் தமிழ் அறிவு எங்கே குறைந்துவிடுமோ என்கிற பயத்தில் அகராதியைத் தேடிச் சொற்களைப் பொறுக்கிப் போட்டிருக்கிறார். இதிகாசங்கள் எப்போதும் காலத்தால் அழியாதவை. ஆனால், இந்தக் கள்ளிக்காட்டு இதிகாசம் விருதுகளால் மட்டுமே உயிர் பிழைத்துக் கொண்டிருக்கும் ஒரு செயற்கை வனவாசம்!
அடுத்து அவர் எழுதிய கருவாச்சி காவியம் பெண்ணியமா? அல்லது பெண்ணைப் பயன்படுத்தும் யுக்தியா? பெண்களின் துயரத்தைப் பாடுவதாகச் சொல்லும் வைரமுத்து, நிஜ வாழ்க்கையில் பெண்கள் குறித்து முன்வைக்கப்படும் குற்றச்சாட்டுகளுக்கு என்ன பதில் சொல்லப்போகிறார்? காகிதத்தில் பெண்ணைக் காவியமாக வர்ணிப்பவர், நிஜத்தில் பெண்ணைத் தகுதியாக மதிக்கத் தெரிந்தவரா? பேனாவால் கற்பைக் காப்பதாகச் சொல்பவன், தன் சொல்லால் ஒரு பெண்ணின் மனதைக் காயப்படுத்தினால்... அவன் எழுதிய காவியங்கள் அனைத்தும் வெறும் காகிதக் குப்பைகளே!"
ஒரு கவிஞன் அதிகாரத்தை நோக்கித் தர்மசங்கடமான கேள்விகளைக் கேட்க வேண்டும். ஆனால், வைரமுத்துவின் பேனாவோ அதிகாரத்தின் மடியில் அமர்ந்து கொண்டு தாலாட்டு பாடுகிறது. ஒரு கவிஞன் என்பவன் எரியும் தீக்குச்சியாக இருக்க வேண்டும். ஆனால் இவனோ, அதிகாரத்தின் குளிர்காயும் அடுப்பாக மாறிவிட்டான். நாற்காலிகளுக்குக் கவிதை பாடுபவன் கவிஞன் அல்ல, அவன் வெறும் அரசவை விகடன்!
ஞானபீட விருது என்பது தகுதிக்கான அங்கீகாரம் என்பதைத் தாண்டி, இப்போது அது ஒரு அரசியல் சதுரங்கமாக மாறிவிட்டதோ என்கிற ஐயம் எழுகிறது. அந்தத் தேர்வுக் குழுவின் தகுதியே கேள்விக் குறியாக இருக்கும்போது, அவர்கள் யாரைத் தகுதியுடையவர்கள் என்று அடையாளம் காட்டுவார்கள்?ஞானபீட விருது என்பது தகுதிக்கான மகுடம் அல்ல, அது அதிகாரத்தின் காலடியில் கிடக்கும் ஒரு பிச்சைப்பாத்திரம் என்று ஆக்கிவிட்டார்கள். அதிகாரத்தின் மடியில் அமர்ந்து கொண்டு தாலாட்டு பாடும் இவனுக்கு, ஒரு சமூகத்தின் போராட்டக் குரல் எப்படிப் புரியும்?
அந்த விருதுக் குழுவின் நாற்காலிகளில் அமர்ந்திருப்பவர்களே... உங்கள் தகுதி என்ன? உங்களுக்கு கவிதையின் ஆழம் தெரியுமா? அல்லது அதிகாரத்தின் நிழல் மட்டும்தான் தெரியுமா?
குருடர்கள் ஒன்று சேர்ந்து ஒளி பற்றித் தீர்ப்பு எழுதுவது எவ்வளவு பெரிய கேலிக் கூத்து? இவர்களின் கண்கள் சரியாக இருந்திருந்தால், வைரமுத்துவின் வார்த்தை ஜாலங்களுக்கும் நிஜமான வாழ்க்கைப் போராட்டத்திற்கும் இடையிலான இடைவெளியைக் கண்டறிந்திருப்பார்கள். தகுதியற்றவர்களால் வழங்கப்படும் இந்த விருதுகள், தகுதியுள்ளவர்களையும் ஒருமுறை தரம் தாழ்த்திவிடும்!
வைரமுத்து பெற்ற விருதுகள் தமிழ்க் கவிதைக்குக் கிடைத்த வெற்றியல்ல; மாறாக, கவிதையை எப்படி ஒரு லாபகரமான பொருளாக மாற்றி விற்பனை செய்வது என்கிற கார்ப்பரேட் தந்திரத்திற்கு கிடைத்த வெற்றி.
விருதுகள் தகுதியைத் தீர்மானிப்பதில்லை. குறிப்பாக, தகுதியற்றவர்களால் வழங்கப்படும் விருதுகள், ஒரு கவிஞனை உயர்த்தாது; மாறாக, அந்த விருதின் மாண்பையே குழிதோண்டிப் புதைக்கும். வைரமுத்துவிற்கு விருது கிடைத்திருக்கிறது என்றால், அது அவரது படைப்பாற்றலுக்குக் கிடைத்த வெற்றி அல்ல; மாறாக, அந்தத் தேர்வுக் குழுவின் தோல்வி!
இவரது விருதுப் பட்டியலைப் பார்த்தால் அது ஒரு இலக்கியப் பயணம் போலத் தெரியவில்லை; ஒரு நுணுக்கமான அரசியல் காய் நகர்த்தல் போலத் தெரிகிறது. தகுதி என்பது தேடப்பட வேண்டும்; ஆனால் இங்கே தகுதி என்பது அதிகாரத்தால் 'தீர்மானிக்கப்படுகிறது'.
"அங்கீகாரம் என்பது ஒரு கவிஞனுக்குக் கிடைக்கும் கிரீடம். ஆனால், அந்தக் கிரீடமே கவிஞனின் முகமூடியைக் கிழித்து எறிந்தால்? வைரமுத்துவிற்கு வழங்கப்பட்ட விருது, அவரது பெருமையைப் பறைசாற்றுவதற்குப் பதில், அவரது பிம்பத்தைச் சிதைத்து நடுத்தெருவில் நிறுத்தியிருக்கிறது..."
தகுதி அளக்கும் 'தராசுகள்'தகுதியோடு இருக்கிறதா? https://avargal-unmaigal.blogspot.com/2026/03/blog-post_14.html
அன்புடன்
மதுரைத்தமிழன்
#வைரமுத்து #Vairamuthu #அவர்கள்உண்மைகள் #AvargalUnmaigal #மதுரைத்தமிழன் #MaduraiTamilan #கவிதைவியாபாரம் #விருதுஅரசியல் #இலக்கியவிமர்சனம் #சங்கத்தமிழ் #ஞானபீடம் #LiteraryCritique #VairamuthuCriticism #TamilLiterature
Posts
0 comments:
Post a Comment
நான் அறிவு ஜீவி அல்ல ஒரு சாதாரணமான் மனிதன் தான்.இங்கு நான் பதியும் பதிவுகளில் உள்ள கருத்துகள் "மிகவும் சரி"யென்று சொல்லமாட்டேன் அது அன்றைய மனநிலையில் என் மனதில் எழும் கருத்துகளே...அதனால் உங்களது மனசுலபட்ட மாற்று கருத்துகளை தாராளமாக பகிரலாம். ஆனால் தேவையற்ற, வரம்புமீரிய, அநாகரிகமான வார்த்தைகளாலும் பதிவிற்கு சம்பந்தமில்லாமல் கருத்துக்கள் சொல்லப்பட்டால் எந்த வித பதில் விளக்கமின்றி அந்த கருத்து டெலீட் செய்யப்படும்.