உடைந்த மனங்களை ஒட்டவைக்கும் முன்... இதை ஒருமுறை படியுங்கள்!
வாழ்க்கை சில நேரங்களில் நமக்குச் சொல்லித்தரும் பாடங்கள் ரொம்பவே கசப்பானது. நாம் யாருக்காக நம்மையே மெழுகாய் கரைகிறோமோ, அவர்களே ஒருநாள் நம்மை இருட்டில் விட்டுவிட்டுப் போய்விடுவார்கள் என்பதுதான் அந்தப் பாடங்களின் நிதர்சனம்.
சுக்குநூறாய் உடைந்து போன ஒரு ஆணை நீங்கள் பார்த்திருக்கிறீர்களா? உலகமே அவனைத் தூக்கி எறிந்தபோது, நான் இருக்கிறேன் என்று ஒரு கை அவனது தோளைத் தொட்டால் போதும்... அவன் அந்த நொடியே உங்களுக்காக வாழத் தொடங்கிவிடுவான்.
சிதைந்து கிடக்கும் அவனது கனவுகளை ஒவ்வொன்றாகச் சேர்த்து வைத்து, அவனை ஒரு மனிதனாக நீங்கள் மீண்டும் உருவாக்கினால், அவன் உங்கள் காலடியில் விசுவாசத்தின் நந்தவனத்தையே பூக்கச் செய்வான். அவனது ஒவ்வொரு வெற்றியிலும் உங்கள் முகத்தையே தேடுவான். அவன் நன்றியை மறப்பதில்லை. ஏனென்றால், தான் மண்ணோடு மண்ணாகக் கிடந்தபோது உயிர் கொடுத்தது நீங்கள்தான் என்பது அவன் இரத்தத்தில் ஊறிப்போயிருக்கும்.
ஆனால், மனதளவில் சிதைந்து போன ஒரு பெண்ணின் கதை கொஞ்சம் வேறு மாதிரி. காயப்பட்ட ஒரு பெண்ணுக்கு நீங்கள் கரம் கொடுத்து, அவளது கண்ணீரைத் துடைத்து, அவளை மீண்டும் ஒரு முழுமையான மனிதராக மாற்ற முயற்சி செய்கிறீர்கள் என்று வைத்துக்கொள்வோம்...
அவள் குணமடைவாள். அவளது காயங்கள் ஆறும். ஆனால், அந்தத் தழும்புகள் மறையும் வேளையில், அவளுக்கு நீங்களும் ஒரு 'பழைய காயமாகத்தான்' தெரிவீர்கள். அவளது கடந்த கால வலியின் அடையாளமாக நீங்களும் மாறிவிடுவீர்கள். அவள் முழுமையாக மீண்டெழுந்த பிறகு, அந்தப் பழைய நினைவுகளைத் தூக்கி எறிவதோடு சேர்த்து, உங்களையும் பின்னுக்குத் தள்ளிவிட்டுப் போய்விடுவாள். நீங்கள் கொடுத்த மருந்தையே ஒரு வாளாக மாற்றி, உங்கள் நெஞ்சில் ஒரு ஆறாத வடுவை வைத்துவிட்டு அவள் தன் சுதந்திரப் பாதையில் நடக்கத் தொடங்குவாள்.
வாழ்க்கையின் எல்லாப் பாடங்களும் தர்மத்தின் அடிப்படையில் அமைவதில்லை. சில இதயங்கள் குணமாவதற்காக மட்டுமே படைக்கப்பட்டவை; அவை ஒருவரோடு தங்கி விடுவதற்காக அல்ல.
ஒரு ஆண், துணையோடு வளரும்போது 'நன்றி' என்ற உணர்வை உயிர்மூச்சாகக் கொள்கிறான். ஒரு பெண், தனிமையில் தன் காயங்களை ஆற்றி வளரும்போது சுயேச்சை' (Independence) என்ற திமிரைத் தன் பலமாகக் கொள்கிறாள்.
உங்கள் ஆன்மாவின் ஆற்றலை, உங்கள் உழைப்பை யாருக்காகச் செலவிடுகிறீர்கள் என்பதில் கொஞ்சம் கவனமாக இருங்கள். சில நேரங்களில் நீங்கள் யாரை வாழ வைக்கிறீர்களோ, அவர்களே உங்கள் வாழ்வைச் சிதைக்கவும் கூடும்.
விதைப்பதெல்லாம் விளைவதில்லை... சில விதைகள் வளர்ந்த பிறகு நிழல் தருவதற்குப் பதில், அந்த மண்ணையே பிளந்து கொண்டு வேரோடு போய்விடுகின்றன!
அன்புடன்,
மதுரைத்தமிழன்
சுக்குநூறாய் உடைந்து போன ஒரு ஆணை நீங்கள் பார்த்திருக்கிறீர்களா? உலகமே அவனைத் தூக்கி எறிந்தபோது, நான் இருக்கிறேன் என்று ஒரு கை அவனது தோளைத் தொட்டால் போதும்... அவன் அந்த நொடியே உங்களுக்காக வாழத் தொடங்கிவிடுவான்.
சிதைந்து கிடக்கும் அவனது கனவுகளை ஒவ்வொன்றாகச் சேர்த்து வைத்து, அவனை ஒரு மனிதனாக நீங்கள் மீண்டும் உருவாக்கினால், அவன் உங்கள் காலடியில் விசுவாசத்தின் நந்தவனத்தையே பூக்கச் செய்வான். அவனது ஒவ்வொரு வெற்றியிலும் உங்கள் முகத்தையே தேடுவான். அவன் நன்றியை மறப்பதில்லை. ஏனென்றால், தான் மண்ணோடு மண்ணாகக் கிடந்தபோது உயிர் கொடுத்தது நீங்கள்தான் என்பது அவன் இரத்தத்தில் ஊறிப்போயிருக்கும்.
ஆனால், மனதளவில் சிதைந்து போன ஒரு பெண்ணின் கதை கொஞ்சம் வேறு மாதிரி. காயப்பட்ட ஒரு பெண்ணுக்கு நீங்கள் கரம் கொடுத்து, அவளது கண்ணீரைத் துடைத்து, அவளை மீண்டும் ஒரு முழுமையான மனிதராக மாற்ற முயற்சி செய்கிறீர்கள் என்று வைத்துக்கொள்வோம்...
அவள் குணமடைவாள். அவளது காயங்கள் ஆறும். ஆனால், அந்தத் தழும்புகள் மறையும் வேளையில், அவளுக்கு நீங்களும் ஒரு 'பழைய காயமாகத்தான்' தெரிவீர்கள். அவளது கடந்த கால வலியின் அடையாளமாக நீங்களும் மாறிவிடுவீர்கள். அவள் முழுமையாக மீண்டெழுந்த பிறகு, அந்தப் பழைய நினைவுகளைத் தூக்கி எறிவதோடு சேர்த்து, உங்களையும் பின்னுக்குத் தள்ளிவிட்டுப் போய்விடுவாள். நீங்கள் கொடுத்த மருந்தையே ஒரு வாளாக மாற்றி, உங்கள் நெஞ்சில் ஒரு ஆறாத வடுவை வைத்துவிட்டு அவள் தன் சுதந்திரப் பாதையில் நடக்கத் தொடங்குவாள்.
வாழ்க்கையின் எல்லாப் பாடங்களும் தர்மத்தின் அடிப்படையில் அமைவதில்லை. சில இதயங்கள் குணமாவதற்காக மட்டுமே படைக்கப்பட்டவை; அவை ஒருவரோடு தங்கி விடுவதற்காக அல்ல.
ஒரு ஆண், துணையோடு வளரும்போது 'நன்றி' என்ற உணர்வை உயிர்மூச்சாகக் கொள்கிறான். ஒரு பெண், தனிமையில் தன் காயங்களை ஆற்றி வளரும்போது சுயேச்சை' (Independence) என்ற திமிரைத் தன் பலமாகக் கொள்கிறாள்.
உங்கள் ஆன்மாவின் ஆற்றலை, உங்கள் உழைப்பை யாருக்காகச் செலவிடுகிறீர்கள் என்பதில் கொஞ்சம் கவனமாக இருங்கள். சில நேரங்களில் நீங்கள் யாரை வாழ வைக்கிறீர்களோ, அவர்களே உங்கள் வாழ்வைச் சிதைக்கவும் கூடும்.
விதைப்பதெல்லாம் விளைவதில்லை... சில விதைகள் வளர்ந்த பிறகு நிழல் தருவதற்குப் பதில், அந்த மண்ணையே பிளந்து கொண்டு வேரோடு போய்விடுகின்றன!
அன்புடன்,
மதுரைத்தமிழன்
#அவர்கள்உண்மைகள் #வாழ்வியல் #உண்மை #கவிதை #கட்டுரை #மனம் #வாழ்க்கைபாடங்கள் #தமிழ் #மதுரைத்தமிழன் #உறவுகள் #வலிகள்
#AvargalUnmaigal #LifeLessons #EmotionalIntelligence #HumanNature #Psychology #Relationships #Heartbreak #Growth #SelfIndependence #Gratitude #TamilBlog #Mindset #RealityCheck
Posts
0 comments:
Post a Comment
நான் அறிவு ஜீவி அல்ல ஒரு சாதாரணமான் மனிதன் தான்.இங்கு நான் பதியும் பதிவுகளில் உள்ள கருத்துகள் "மிகவும் சரி"யென்று சொல்லமாட்டேன் அது அன்றைய மனநிலையில் என் மனதில் எழும் கருத்துகளே...அதனால் உங்களது மனசுலபட்ட மாற்று கருத்துகளை தாராளமாக பகிரலாம். ஆனால் தேவையற்ற, வரம்புமீரிய, அநாகரிகமான வார்த்தைகளாலும் பதிவிற்கு சம்பந்தமில்லாமல் கருத்துக்கள் சொல்லப்பட்டால் எந்த வித பதில் விளக்கமின்றி அந்த கருத்து டெலீட் செய்யப்படும்.