தீக்குச்சிகள் ஏன் விற்கவில்லை? - மாறிய திமுகவும், தணிந்த தியாகங்களும்!
திமுக தொண்டர்களின் (திமுக மட்டுமல்ல பல கட்சிகளின் தொண்டர்களின் நிலையும் இதுதான்) அந்தப் பழைய தீவிர விசுவாசம் எங்கே போயிருக்கும் என்று யோசித்துப் பார்த்தால், நம் கண் முன்னே தெரிவது ஒரு மிகப் பெரிய அரசியல் மாற்றம். அன்று தலைவருக்கோ, கட்சிக்கோ ஏதாவது என்றால், தன் உயிரைத் தரவும் தயங்காத தியாகச் சிங்கங்களாகத் தங்களை முன்னிறுத்திக்கொண்டவர்கள் அவர்கள். ஆனால் இன்று ஸ்டாலின் தோல்வி அடைந்த பிறகும்கூட, ஒரு சின்னச் சலசலப்பைக் கூடக் காணோம். தீக்குளிப்பது இருக்கட்டும், அதற்காக ஒரு தீக்குச்சி வாங்குவதைக் கூட யாராலும் பார்க்க முடியவில்லை. இது தொண்டர்களின் பலவீனமா அல்லது காலத்தின் கட்டாயமா என்று யோசித்து பார்த்தேன், அதற்கான விடை ரொம்பவும் சுவாரஸ்யமாக இருக்கிறது.. நீங்களும் என்னைப் போல யோசியுங்கள் உங்களுக்கும் விடை கிடைக்கும்.
இன்று கட்சி என்பது ஒரு உணர்ச்சிப் பிணைப்பு கிடையாது, அது ஒரு கார்பரேட் நிறுவனம். தொண்டர்கள் இப்போது பக்தர்களாக இல்லை, அவர்கள் வாடிக்கையாளர்களாக மாறிவிட்டார்கள். தேர்தல் மேலாண்மை, டேட்டா அனலிட்டிக்ஸ், திட்டமிட்ட பிரச்சாரம் என்று எல்லாம் தொழில்முறைமயமாகிவிட்ட பிறகு, தொண்டனுக்கும் தலைவனுக்கும் இருக்கும் அந்தப் பழைய ரத்த உறவு அறுந்து போய்விட்டது. நிறுவனத்தில் லாபம் இல்லையென்றால் சி.இ.ஓ-வை மாற்றுவது போல, அல்லது வேலையை விட்டுப் போவது போல, இன்றைய தொண்டனும் எதார்த்தமாக மாறிவிட்டான்.
தலைவரைத் தெய்வமாகப் பார்த்த காலம் போய், அவரை ஒரு மேலாளராகப் பார்க்கும் முதிர்ச்சி வந்திருக்கிறது. இது ஆரோக்கியமான வளர்ச்சி என்று சொல்லலாம், ஆனால் அதில் இருந்த அந்த உணர்ச்சி மட்டும் காணாமல் போய்விட்டது.
முன்பு கோபத்தையோ, துக்கத்தையோ வெளிப்படுத்த தெருவில் இறங்கிப் போராடுவதுதான் ஒரே வழி, அதனால் உயிரைக் கொடுக்கும் அளவிற்குச் சென்றார்கள். இன்று அந்த உணர்ச்சிகளுக்கெல்லாம் சோசியல் மீடியா என்கிற ஒரு 'சேஃப்டி வால்வ்' கிடைத்துவிட்டது. ட்விட்டரில் ஒரு காட்டமான பதிவைப் போடுவது, மீம்ஸ் மூலம் எதிர்த்தரப்பைக் கிண்டல் செய்வது, இன்ஸ்டாகிராமில் கொந்தளிப்பது என அவர்கள் தங்கள் கோபத்தைத் தீர்த்துக் கொள்கிறார்கள். தெருவில் தீக்குளித்துச் சாவதை விட, போன் திரையில் ஆக்ரோஷமான ஸ்டேட்டஸ் போடுவது அவர்களுக்குப் போதுமானதாக இருக்கிறது.
இன்றைய தலைமுறைக்கு, ஒரு தலைவனுக்காக உயிரை விடுவது முட்டாள்தனம் என்ற புரிதல் மிகத் தெளிவாக இருக்கிறது. உலக அரசியலை விரல் நுனியில் வைத்திருக்கும் இன்றைய இளைஞர்கள், தியாகத்தை விடத் தங்கள் வாழ்வாதாரத்தையே முக்கியமாகக் கருதுகிறார்கள். இது நாடகத்தன்மை குறைந்து, நிதர்சனம் கூடியிருக்கும் ஒரு புதிய யுகம். கட்சி என்பது குடும்பம் என்ற காலம்போய், கட்சி என்பது ஒரு தொழில்முறை அமைப்பு என்றாகிவிட்டது. அதனால் தொண்டர்கள் விசுவாசத்தை விட விவேகத்தையே அதிகம் விரும்புகிறார்கள். தீக்குச்சிகள் வாங்காத இந்த மௌனம், உண்மையில் தமிழக அரசியலின் ஒரு புதிய பரிணாமம்.
என்ன நான் சொல்வது சரிதானே?
டிஸ்கி : நேற்று இரவில் பேஸ்புக்கில் ஒரு போஸ்ட் போட்டேன். அதன் பின் அதைப் பற்றி யோசித்து கொண்டே தூங்கி எழுந்து இந்த பதிவை எழுதி இருக்கின்றேன். தூங்கும் நேரத்தில் யோசிக்கும் போதுதான் நன்றாக சிந்திக்க முடிகிறது என்பது எனக்கு புரிகிறது
இன்று கட்சி என்பது ஒரு உணர்ச்சிப் பிணைப்பு கிடையாது, அது ஒரு கார்பரேட் நிறுவனம். தொண்டர்கள் இப்போது பக்தர்களாக இல்லை, அவர்கள் வாடிக்கையாளர்களாக மாறிவிட்டார்கள். தேர்தல் மேலாண்மை, டேட்டா அனலிட்டிக்ஸ், திட்டமிட்ட பிரச்சாரம் என்று எல்லாம் தொழில்முறைமயமாகிவிட்ட பிறகு, தொண்டனுக்கும் தலைவனுக்கும் இருக்கும் அந்தப் பழைய ரத்த உறவு அறுந்து போய்விட்டது. நிறுவனத்தில் லாபம் இல்லையென்றால் சி.இ.ஓ-வை மாற்றுவது போல, அல்லது வேலையை விட்டுப் போவது போல, இன்றைய தொண்டனும் எதார்த்தமாக மாறிவிட்டான்.
தலைவரைத் தெய்வமாகப் பார்த்த காலம் போய், அவரை ஒரு மேலாளராகப் பார்க்கும் முதிர்ச்சி வந்திருக்கிறது. இது ஆரோக்கியமான வளர்ச்சி என்று சொல்லலாம், ஆனால் அதில் இருந்த அந்த உணர்ச்சி மட்டும் காணாமல் போய்விட்டது.
முன்பு கோபத்தையோ, துக்கத்தையோ வெளிப்படுத்த தெருவில் இறங்கிப் போராடுவதுதான் ஒரே வழி, அதனால் உயிரைக் கொடுக்கும் அளவிற்குச் சென்றார்கள். இன்று அந்த உணர்ச்சிகளுக்கெல்லாம் சோசியல் மீடியா என்கிற ஒரு 'சேஃப்டி வால்வ்' கிடைத்துவிட்டது. ட்விட்டரில் ஒரு காட்டமான பதிவைப் போடுவது, மீம்ஸ் மூலம் எதிர்த்தரப்பைக் கிண்டல் செய்வது, இன்ஸ்டாகிராமில் கொந்தளிப்பது என அவர்கள் தங்கள் கோபத்தைத் தீர்த்துக் கொள்கிறார்கள். தெருவில் தீக்குளித்துச் சாவதை விட, போன் திரையில் ஆக்ரோஷமான ஸ்டேட்டஸ் போடுவது அவர்களுக்குப் போதுமானதாக இருக்கிறது.
இன்றைய தலைமுறைக்கு, ஒரு தலைவனுக்காக உயிரை விடுவது முட்டாள்தனம் என்ற புரிதல் மிகத் தெளிவாக இருக்கிறது. உலக அரசியலை விரல் நுனியில் வைத்திருக்கும் இன்றைய இளைஞர்கள், தியாகத்தை விடத் தங்கள் வாழ்வாதாரத்தையே முக்கியமாகக் கருதுகிறார்கள். இது நாடகத்தன்மை குறைந்து, நிதர்சனம் கூடியிருக்கும் ஒரு புதிய யுகம். கட்சி என்பது குடும்பம் என்ற காலம்போய், கட்சி என்பது ஒரு தொழில்முறை அமைப்பு என்றாகிவிட்டது. அதனால் தொண்டர்கள் விசுவாசத்தை விட விவேகத்தையே அதிகம் விரும்புகிறார்கள். தீக்குச்சிகள் வாங்காத இந்த மௌனம், உண்மையில் தமிழக அரசியலின் ஒரு புதிய பரிணாமம்.
என்ன நான் சொல்வது சரிதானே?
டிஸ்கி : நேற்று இரவில் பேஸ்புக்கில் ஒரு போஸ்ட் போட்டேன். அதன் பின் அதைப் பற்றி யோசித்து கொண்டே தூங்கி எழுந்து இந்த பதிவை எழுதி இருக்கின்றேன். தூங்கும் நேரத்தில் யோசிக்கும் போதுதான் நன்றாக சிந்திக்க முடிகிறது என்பது எனக்கு புரிகிறது
|
 விஜய் முகத்தின் பின்னால் ஒளிந்திருக்கும் வலி! - ஒரு AI மூலம் வெளிச்சத்திற்கு வந்த உளவியல் மர்மம். https://avargal-unmaigal.blogspot.com/2026/06/ai-vijay-psychologicalanalysis.html விஜய்யின் முகபாவனை பற்றி AI மூலம் செய்த ஆய்வின் முடிவு |
அன்புடன்,
மதுரைத்தமிழன்
Posts
0 comments:
Post a Comment
நான் அறிவு ஜீவி அல்ல ஒரு சாதாரணமான் மனிதன் தான்.இங்கு நான் பதியும் பதிவுகளில் உள்ள கருத்துகள் "மிகவும் சரி"யென்று சொல்லமாட்டேன் அது அன்றைய மனநிலையில் என் மனதில் எழும் கருத்துகளே...அதனால் உங்களது மனசுலபட்ட மாற்று கருத்துகளை தாராளமாக பகிரலாம். ஆனால் தேவையற்ற, வரம்புமீரிய, அநாகரிகமான வார்த்தைகளாலும் பதிவிற்கு சம்பந்தமில்லாமல் கருத்துக்கள் சொல்லப்பட்டால் எந்த வித பதில் விளக்கமின்றி அந்த கருத்து டெலீட் செய்யப்படும்.